TO JA - CHABER BIRU
Cz.2.
Przy
drodze najbliżej mnie rozpanoszyła się stara grusza, bardzo wysoka
i gęsto ulistniona. Podobno nie kwitła już od lat, za to służyła
swoim cieniem babci. Nieco dalej w prawo rosły dwie śliwy i
rachityczna jabłonka. A na końcu stara, spróchniała wierzba,
niewysoka, miała może dwa metry, pusta w środku, za to z wiecznie
młodymi zielonymi gałązkami na czubie - jak z wesołą czupryną.
Wiem, że mój przyjaciel Szare czasem odpoczywał w jej pustym
wnętrzu, chroniąc się przed deszczem, jednak nigdy w czasie burzy
- tak mi powiedział. Dalej, dużo dalej w prawo, rosły topole,
wysokie i rozszumiałe twardymi jak blaszki liśćmi. Zawsze mocno
szeleściły, nawet przy najmniejszym wietrze. Nie lubiłem tego
dźwięku, ale cóż robić...?
Natomiast
dziewczynki znów śpiewały:
"Piękny
jest nasz świat,
kocham
każdy polny kwiat".
Byłem
wzruszony aż do korzeni... Zresztą piosenek śpiewały dużo, np. o
Dorotce, o małych dwóch pieskach, o kundelku burym, o
krasnoludkach, misiach i pociągach... I już nie pamiętam, o czym
jeszcze. A jedna piosenka ładniejsza od drugiej! Gdy słońce prawie
sięgnęło zenitu - babcia z dziewczynkami poszły do domu. Zrobiło
mi się smutno. I zbyt gorąco. Nie tylko słońce grzało mocno, ale
jeszcze wpadł Wschodni Wiatr i wysysał z ziemi każdą kroplę
wody. Na razie częściowo chroniło mnie żyto, osłaniało od
słońca, ale ono też potrzebowało wody. Czy nocą będzie rosa?
Oby była!
Trzy
kolejne dni było bardzo podobne do siebie. Potem dziewczynki
przestały przychodzić. Babcia zresztą też. Za to przyleciały dwa
bociany, które od tej pory zaczęły dość systematycznie odwiedzać
małą łączkę. Któregoś późnego popołudnia traktor z
doczepioną jakąś specjalną maszyną wjechał na pole rzepaku i
zrobił mu "sztuczny deszcz" - Zachodni Wiatr oświadczył
nad ranem, że były to opryski, aby unieszkodliwić paskudnego
słodyszka rzepakowego... To mną wstrząsnęło! A tu jeszcze
bociany... O, to wcale nie są eleganckie ptaki we frakach i
cylindrach. O nie! To są… drapieżniki! Polują nawet na młode
zające i króliki. Pożerają krety i myszy. Łowią ryby w płytkich
wodach. A podobno w specjalnych sytuacjach zjadają nawet własne
dzieci.... Przecież to gorzej niż... No, nie wiem. Dramat! A jeśli
dojdzie do zwady między dwoma bocianami, to jeden drugiego potrafi
dziobem zabić... Szare widział gdzieś taką walkę... Tymczasem
wszyscy tak kochają bociany. Nawet moja Amelka. A tu taka sprawa...
Przecież Zachodni Wiatr by mnie nie okłamał! No i Szare
potwierdził to o małych zajączkach. Łańcuch pokarmowy... Też
coś...! Z drugiej strony Zachodni Wiatr mnie uspakajał – to nie
jest wina bocianów, że jedzą to, co jedzą. Tak zadecydowała
natura. Przecież nie zabijają dla przyjemności zabijania, ale po
to, aby przeżyć. I wykarmić dzieci. W innych warunkach jedzą
nawet chleb i gotowane ziemniaki – tym karmią ludzie, gdy
przypadkiem z uwagi na zdrowie jakiś bocian nie może odlecieć do
ciepłych krajów. Ludzie lubią bociany. Lubią i już. Mimo tych
królików, zajączków, krecików i myszy… A nawet pasikoników.
W
zasadzie cały czas tak jest - ktoś się rodzi, ktoś inny ginie...
Nie, nie chcę myśleć o śmierci! Niech lepiej wrócą moje
marzenia. Właśnie - tak się jakoś porobiło, że wcale nie miałem
czasu na marzenia. Na szczęście przyszły deszczowe chmury i padało
przez cały tydzień. Żyto narzekało, że ma już tego całkiem
dość. Po prawdzie i ja już trząsłem się z zimna. Słońce -
wróć! Przecież jest wiosna i słoneczne promienie dla wszystkich
roślin są niezbędne do życia. Podobnie jak i deszcz...
Wszystkiego trzeba w odpowiednich dawkach. O, tak.
Moje cztery
łodygi stały się silne, grube, mocne, Na każdej z nich było po
kilka
kwiatowych pączków. Czy choć jeden kwiatek znajdzie
się w wianku? Uważam, że moje kwiaty są najpiękniejsze. To
znaczy kwiaty chabrów jako takich. Mają przynajmniej trzy odcienie
niebieskiego, a każdy płatek jest jak wyrzeźbiony! Piękno to
jedno - mamy ponadto właściwości lecznicze! Na kilka chorób
działają płatki naszych kwiatów, np. okłady z nich leczą
zapalenie spojówek, a napar - wspomaga układ moczowy. Oczywiście
to nie wszystko. Najbardziej jednak podobało mi się to, że
okadzano nami mieszkania... oczywiście w bardzo dawnych czasach...
Gdy rośniemy w zbożach, traktowani jesteśmy jak chwasty, a
przecież możemy pomagać ludziom. Na bazie wyciągów z naszych
płatków powstają także kremy i balsamy leczące różne
schorzenia skóry, w tym grzybicę i łupież, o czym mało kto wie,
oprócz specjalistów. Zatem jestem bardziej ziołem niż chwastem,
przykro słuchać, gdy tak pogardliwie mówi się o nas. Z naszych
płatków można nawet wino zrobić! I lemoniadę. Kto jeszcze o tym
pamięta?
Dzień
za dniem w pełnym słońcu. Na razie miałem dość wilgoci, więc
byłem dobrej myśli. Moje pączki kwiatowe wyraźnie napęczniały i
miały już ochotę wystrzelić kwiatami. Na razie wstrzymywałem je,
czekając na dziewczynki, a przynajmniej na Amelkę. Jakoś
wierzyłem, że niedługo się pojawi. Czasem po zmroku prowadziłem
długie rozmowy z Zachodnim Wiatrem, takie szeptane, aby nikt inny
nie słyszał. Chyba ze dwa razy przyłączył się do nas Szare.
Obaj widzieli kawał świata i mieli o czym opowiadać. A ponieważ
któryś raz z rzędu zacząłem obydwu wypytywać o wianki na rzece,
Zachodni Wiatr zapytał wprost, skąd to moje zainteresowanie. W
pierwszej chwili nie odpowiedziałem szczerze, ale kiedy Szare
pokicał gdzieś w swoich sprawach - wyznałem prawdę o tym, że
chcę, pragnę, marzę, aby choć jeden mój kwiatuszek znalazł się
w takim wianku. Wiatr pośmiał się troszkę ze mnie, jednak w końcu
powiedział, że zobaczy, co się da w tej sprawie zrobić.
-
Spróbuję zaczarować dla ciebie świat - obiecał.
Nastały
bardzo upalne dni. Wiele roślin aż mdlało z takiego gorąca! Ja
trzymałem się nieźle, moi bracia też. Po kilku dniach upałów
przypłynęły chmury burzowe. Znów piorun bił za piorunem, aż
ziemia drżała. Któryś uderzył w topolę, rozszczepił ją na pół
i złamał. Bardzo się przestraszyłem! A tu ogień i huk jeszcze
bliżej, bo grom uderzył wprost w naszą wysoką starą gruszę. O
dziwo - oderwał tylko trochę kory i spłynął gdzieś do korzeni.
Rankiem na drodze było kilku mężczyzn - oglądali rozszczepioną
topolę. Sprowadzili jakieś głośno warczące maszyny i uprzątnęli
gałęzie i samo strzaskane drzewo. Dużo później zauważono, że i
na gruszy jest ślad po piorunie. Mężczyźni podchodzili, wodzili
po nim rękoma i o czymś dyskutowali. Na szczęście nie ścieli
gruszy.
Przyleciał
Zachodni Wiatr. Był jakiś roztrzęsiony, zaniepokojony, zachowywał
się inaczej niż zawsze.
-
Musisz uważać - powiedział. - Wiatry walczą ze sobą, nawet mnie
w tę walkę wciągają... Najbliższe dni będą upalne, a
wieczorami mogą być następne burze, dzień po dniu. Trzymaj się i
uważaj na siebie. Może już pora, abyś zakwitł? Boję się, że
ciebie coś złamie, Biru. Pilnuj się. Musisz być bardzo
elastyczny. A o twoim marzeniu pamiętam - zaszumiał na odchodnym i
już go nie było.
Pozwoliłem
zakwitnąć czterem kwiatkom - po jednym na każdej łodyżce. Były
duże, pięknie wybarwione, prawdziwe szafiry przechodzące w
niebieski topaz. A do tego ciemne pręciki... Cud natury! Za kilka
dni rozkwitły następne. Byłem z siebie bardzo zadowolony. Nawet
rumianek powiedział, że wyglądam uroczo. Rozpierała mnie duma! A
tu i dziewczynki odwiedziły łączkę, co bociany przyjęły z
dezaprobatą i naburmuszone odleciały. Podobno było dużo kretów...
Szare znów marudził na temat łańcucha pokarmowego. Nic mu nie
mówiłem o moich marzeniach, wierzyłem Zachodniemu Wiatrowi i
spokojnie czekałem, śląc w moje łodyżki najlepsze, najbogatsze
soki. Stać mnie na wydanie od tysiąca do blisko dwóch tysięcy
nasion każdego roku, które to mogą czekać na korzystne warunki
kiełkowania nawet dziesięć lat. I choć jestem traktowany jak
chwast - w zasadzie nie grozi mi wymarcie. Moje nasiona wiatr
rozniesie po całej okolicy, a czasem pomogą mu w tym mrówki. A
zapylać powinny motyle, nie Albert, ale się zdarzyło...
Zatem
są dziewczynki i to nie same, a z całą grupą dorosłych - podobno
wybrano się na poobiedni spacer. Najpierw wszyscy poszli polną
dróżką daleko, daleko w pole, a potem wracając rwali kwiatki do
wianków, które miały upleść dziewczynki. Moje kwiatki zerwała
Amelka - czego sobie bardzo życzyłem - nawet nie wszystkie, a tylko
sześć największych. No i dobrze. Towarzystwo rozsiadło się pod
gruszą i dziewczynki wiły wianki. Rysia wyzbierała chyba wszystkie
kąkole, a Malik miała różne kwiatki, ale z przewagą rumianków.
Dwoje czarnoskórych - pan i pani - musiało być jej rodzicami,
ciągle się o coś do nich zwracała, a ich język był dla mnie
obcy. Moje kwiatki będą w wianku - marzenie właśnie się spełnia!
Jednakże jakoś nie rozsadzało mnie szczęście, choć oczywiście
byłem zadowolony. Chciałem więcej. Jak to apetyt rośnie w miarę
jedzenia! Czyli chciałem świeczki i rzeki. Cóż - to już
wygórowane pragnienia i sam siebie za to zganiłem. Patrzyłem jak
cała grupa odchodzi w stronę domu, dziewczynki w wiankach na
główkach - oczywiście.
Ale
dzień się jeszcze nie skończył. Musiałem zaleczyć rany po
zerwanych kwiatkach, trochę mnie bolało, ale czego się nie robi
dla spełnienia marzeń. Zaskoczył mnie Albert, bo przyleciał się
nade mną poużalać i z tego powodu głośno buczał. Pszczoły cały
czas brzęczały intensywnie i mówiły, że wreszcie dziś nie
będzie burzy. Widocznie się na tym znają. Wiał Południowy Wiatr,
ale jakoś tak łagodnie, delikatnie, jak nie on. Czekałem na moich
przyjaciół – na Szare i na Zachodni Wiatr. Na razie - daremnie.
Zjawili się nad ranem, i to niemal jednocześnie. Zaczął najpierw
Szare - że nie uwierzę, co on dziś widział nad rzeką. Zachodni
chichotał rozbawiony moja miną, gdy na zmianę opowiadali mi o
wiankach płynących po rzece, i to z zapalonymi świeczkami.
-
Kto to zrobił? - pytałem, ciągle nie mogąc uwierzyć.
-
Szepnąłem co trzeba do uszu trzech tatusiów - oznajmił mój
przyjaciel z szelmowskim uśmiechem. - A twoje kwiatuszki kazały cię
pozdrowić.
-
Dziękuję i bardzo się cieszę.
Opowiedzieli
mi wszystko ze szczegółami, a ja pęczniałem z dumy i zadowolenia.
Jak
dobrze jest mieć przyjaciół!
Choszczno,
sierpień, 2020 r.
fot. Tapeciarnia
