GDY MGŁA JEST PIJANA

Gdy mgła jest pijana
- wiersz inspirowany obrazem
Henryka Radziwszewskiego


Był w myślach biały koń - jak białe marzenie,
niewinne i czyste, bez brunatnej skazy.
A obok mgły gęste, a w nich ukojenie...
Taki kokon chroniący przed widmem
fatalnych wydarzeń,
rozpaczliwych, ciężkich, alkoholowych dni...
Maskujący, nasączający nadzieją, kołyszący,
wiodący w przygraniczne do jawy sny.

Biały koń wprost z marzenia,
dziecięcy punkt odniesienia.
A nie wszystko było jasne, oczywiste:
mrok
zaczynał się na klatce schodowej
- ciężki, wstępujący i złowrogi krok...
Zachwiany i niepewny
- sygnał alarmowy
do strachu i ucieczki
w pajęczynę starych lęków i
namacalnego bólu.

Ojciec...?

Gdzie ta mgła? Gdzie dłoń, co osładza?
Znów ojcowska zatruta lekcja dyscypliny,
krzyk, razy, przekleństwa, bo dziecko zawadza!
A biały koń znikł. Przestał być orężem!
Biały koń! Ciepła baśń! Gdzie dobro zwycięża!
Ale tu inny świat i potwór jest z męża...

Biały koń, symbol marzeń dziecięco-niewinnych,
tym światem zarządza rodzic-wychowawca.
Miał być dobrym strażnikiem dla całej rodziny,
a stał się okrutnym, bez uczuć, oprawcą.

Biały koń... ciepła baśń...
Ta mgła jest pijana...!

© Elżbieta Żukrowska 13.04.2015.
~~~~~~~~~~~~~~
obraz Henryka Radziszewskiego BIAŁY KOŃ

475/13. NAD CZARNYM STAWEM

Nad Czarnym Stawem
- z inspiracji obrazem
Henryka Radziszewskiego "Czarny staw"

Płyniesz przez Czarny Staw kapiąc wodą z wioseł.
Zawsze przypominam — nie musisz się spieszyć.

I tak czekam — będę czekała z uśmiechem,
jakbym tego miejsca nie miała już dosyć.
Musisz ominąć wir groźny, zdradliwy,
gdzie szalony strumień z impetem do Stawu.
Tam się burzy, pieni, aż bulgocze gniewem!
Tamtędy zawsze płyń z wielką uwagą.
Woda łączy się z ciepłą ze Stawu i milknie.
W ciszy jakby senna i spokojnie uśnie.
Kwiat grążeli prosi "zerwij mnie", gdy kwitnie.
Czasem duża ryba głośniej wodą pluśnie.

Ty się do mnie nie spiesz... zawsze przypominam...
Może to czekanie trochę niedorzeczne?

Woda pociemniała, zmierzch lustra dotyka,
odległy brzeg zamglony, a może to oczy...
Złudzenie przemknęło chyłkiem szuwarami
i liście grążeli ktoś mocniej zamoczył.
Jakiś ptak głośno rozkrzyczał się w lesie,
a mała zięba niespodzianym śpiewem
odpędza smutki, błogi spokój niesie.
Ciemność, jakby chciała straszyć wszystkich gniewem,
ale tylko pochłania Czarny Staw i drzewa,
za to wiatr złośliwe ciche echa niesie.
Milkną żaby i ptak nawet nie zaśpiewa.

Noc. Cisza. Nikogo już..
Ciebie także nie ma obok, w lesie.

© el.żukrowska 13.08.2013.
© Obraz pędzla Henryka Radziszewskiego - CZARNY STAW

448/13. NIEZWYKŁY PEJZAŻ (wg Henryka R.)

Niezwykły pejzaż

( wiersz z inspiracji obrazem 
Henryka Radziwszewskiego)

Już moje ścieżki do ciebie...
Już biegnę radosna i bosa
— zgubiłam oba sandałki!
Złap mnie, zatrzymaj — proszę!
Na naszych ścieżkach szelestem
przeszukuję, roztrącam
kwiaty żółte i niebieskie.
Układam się dla wypoczynku pod rumiankami
— och! dobrze, że tu jestem!
Śledzę lot ptaków po lazurze
i te nieliczne białe chmurki,
które pracowicie pucują niebo do połysku.
Lśni cudnym, świetlistym błyskiem!
Świat w tych niebieskościach
śmieje się do mnie!

Ty i moje sandałki... 
Nie będę dalej szukać!
Odurza mnie zapach łąki,
usypia brzęczenie owadów.
Ten pejzaż z niebem gada,
 a do mnie mówi krótkie — śnij. 

© el.żukrowska 29.lipca 2013.
© PEJZAŻ  - obraz pędzla Henryka Radziszewskiego

445/13 LATO DLA CIEBIE — WEDŁUG HENRYKA R.

Lato dla ciebie
(wiersz inspirowany obrazem
 Henryka Radziszewskiego "Lato")

Burzą zieleni rozlało się o świcie,
bukietem przeróżnych woni
kwiatów i ziół,
radosne potoczyło się po okolicy.

LATO! LATO znów!

Rozszeptało się, rozszeleściło,
kolory dodało, aż po oczopląs,
zaśmiało się słońcem na niebie.
Promieniało!

LATO! LATO — dla ciebie!

© el.żukrowska 29.07.2013.
© Obraz pędzla Henryka Radziszewskiego - LATO

443/13. TONĄC W NIEBIESKOŚCIACH - WEDŁUG HENRYKA R.

TONĄC W NIEBIESKOŚCIACH
(wiersz inspirowany obrazem Henryka Radziszewskiego)

Jest taki przecudny zakątek -
ogród ukryty przed obcymi.
Tam, jak w romantycznej baśni,
niebieską poświatą całość obleczona,
oczu oderwać nie można.
Obraz błękitem aż iskrzy.
Jest zbyt pięknie — myślisz,
zbyt pachnąco,
za uroczo...

Zanurzyć się w te niebieskości,
w szelest liści i traw,
w zapach kwiatów i rozgrzanej ziemi,
oddychać innym światem...
Zostać tu na zawsze —
w ogrodzie marzeń,
albo chociaż po świt.
Zatrzymać czas? Nie wiem...

© el.żukrowska 29.lipca 2013.
© OGRÓD - pędzla Henryka Radziszewskiego

402/13. BZY

BZY

Jeszcze zadyszane po porannym biegu,
białe i liliowe, rosą prześlicznie skąpane,
w ciężkich wilgotnych kiściach chylą się do dołu,
mocno w cudny zapach jakby uwikłane...

Rozsiewają go wokół — znajomy a piękny,
nigdy nie znudzony, nigdy ponad miarę.
I zawsze żal, że wiosna tak szybko się kończy,
a wraz z nią zapach bzu zanika w oddali.
...........................

Ruchem znawcy malarz dzban kwiatów ustawił.
Kiść po kiści pędzlem wydobył utajone piękno,
jakby nie malował, a tylko się bawił....
Biało-fioletowym zapachem wypełniając  płótno...

© el.żukrowska 30 czerwca 2013.
© Obraz pędzla Henryka Radziszewskiego.

36./13. HERBACIANA

HERBACIANA

złotoruda i taka maleńka
otoczona najpiękniejszą wonią
drżąca przy lada podmuchu
delikatna i krucha

a jednak
zatrzymuje oczy i uwagę
jeśli pozwolisz
- zatrzyma dla ciebie nawet czas
woła do twoich myśli:
bądź zdrowy i szczęśliwy
dla siebie - dla niej - dla świata

© el. żukrowska 7. stycznia 2013
© Henryk Radziszewski - Róże herbaciane