12./13. BEZ HAPPY ENDU

BEZ HAPPY ENDU 

Rzuciłeś kiedyś przez ramię,
że nikt i nigdy nie dostaje tego,
czego pragnie najbardziej.
Jakoś te słowa minęły mnie bokiem.
Któregoś dnia
przesunęłam dłonią
po twych krótkich włosach
- drgnąłeś, skurczyłeś się cały,
dokładnie tak,
jakbym przekłuła balonik...
W tym momencie
przestałam upajać się szczęściem
- nie powinnam była budować życia
z wiatru nad jeziorem,
krzyku mew,
widoku kormoranów,
chlupotu wody o brzeg,
blasku gwiazd...
Ożyły twoje dawne słowa
- już wtedy wiedziałeś,
że nie będzie happy endu...

© el. żukrowska 1.stycznia 2013.
© Fot. Włodzimierz Stąsiek - Wschód słońca inaczej....

11./13. CZEKAM

CZEKAM

na pierwszy promyk słońca
na gołębie spacerujące po moim parapecie
na znajome dźwięki za oknem
na czyjś radosny uśmiech
na list
na spokój własnego serca
czekam...

 el.żukrowska 5 stycznia 2013.
Fot. Kazimierz Czerniawski - O świcie

10./13. NIE IDEAŁ

NIE IDEAŁ

Nie wydumany
w niczym  nie zmyślony
taki prawdziwy
jak mieszkania ściany
w dotyku — ciepły
w słowie — bardzo tkliwy
w sercu — kochany

Zatrzymany jak obraz
a niezwykła fotka
jest jak wyśpiewany
gdzieś w duszy poemat

Teraz szukasz po świecie
— może jeszcze spotkasz
wprawdzie nie ideał
ale też nie schemat

© el. żukrowska 23 listopada 2012
Obraz -  Sergey Basov

9./13. O lzach bedzie

O łzach będzie

Aby życie
nie traciło sensu
każde nowe jutro
powinno być z nadzieją
.........

Łzy
- objaw tęsknoty i nieporadności
płyną kapią
a wszystko daremnie
- ulga nie przychodzi
..........

Łzy
- kwintesencja
daremnej tęsknoty
..........

Łzy?
w wyjątkowych chwilach
- jedyny podarunek
cenniejszy nad perły
..........

© el. żukrowska 19 listopada 2012
© Fot. Zdzisław Marciniak - Rumianki

8./13. * * *

* * *

Twoja przyjaźń dla mnie
bezcennym jest darem
- pięknieje świat

Każdą myślą dziś
krzeszesz nowe nadzieje
- aż po perłowy świt

Natchnienie niosą
słowa przyjaciela
szczególnie wtedy
gdy ich tak niewiele
- rodzi się piękno

© el. żukrowska 22 października 2012
© Fot.Telemach Pilitsidis

7./13. W WINIE PRAWDA

W WINIE PRAWDA

W pogardzie masz życie 

— bo cie nie pieściło.

I miłością gardzisz

— bo nie wierzysz w miłość.

Przecież czasem się śmiejesz!

Patrzysz na kobiety!

W ręku kielich trzymasz!

— Ech, życie! Niestety... 

© el. żukrowska 20 października 2012

© obraz pędzla Hanny Moczydłowskiej-Wilińskiej

6./13. RADA

RADA

Bywa, że czarne chmury...
Bywa, że goryczy nadmiar.
Gdzie się podziali przyjaciele?
Czekasz, by dzień ci wyładniał?

W smutku lepiej być samą...
Nie zdradzać wszystkiego.
Aż się skończy jęk duszy,
wyboli, wypłacze,
wybrzmi krzyk,
aż rozpłynie się w dali granatowej,
aż znów pokój się w sercu zaznaczy.
Tak — teraz
możesz do ludzi wyjść

© el. żukrowska 25.listopada 2012
© Fot. Telemach Pilitsidis

5./13. SZCZĘŚCIARZ

SZCZĘŚCIARZ

Jesteś zagadany,
zasypany słowami,
dla ciebie szepty,
ślady pocałunków...
Roztańczony jak na linie
krążysz między kobietkami
— od której dziś więcej
zbierzesz basarunków*)?

Nie wiesz, którą wybrać
— piękne i uczone,
niosą słowa łagodne
lub śmiechy perliste.
Może właśnie dobrze,
że z dawna masz żonę
i tylko rozmarzony
patrzysz na te śliczne...

© el. żukrowska 3.01.2013
© Fot. Kazimierz Czerniawski - Liście
..................
*) - basarunek  - {bicie, chłosta, lanie, odszkodowanie} - tu - wynagrodzenie za krzywdę - jednak żartobliwie

4./ 13. KIM JESTEŚ II

KIM JESTEŚ II

Kim jesteś, że tobie
ktoś ścieżki prostuje,
wiedzie na górskie szczyty
na spotkanie z Panem?

Nieznane innym cuda
tobie pokazuje,
upewnia się, czy poezja
nadal twoim wianem...

Nowe dzieła mnożąc
sobie nie folgujesz,
testament twój i spuścizna
bogatsze i cenne,

A ty z pokorą w oczach
bez spoczynku tworząc,
czasem nawet upadasz,
bo ścieżki kamienne.

Słabnie już twój oddech,
szczęściem górskie wiatry
niosą ci ukojenie
i z nieba nagrodę.

Ogarniasz okiem,
jak szerokie Tatry
i czujesz już w sobie
niezwykłą swobodę.

© el.żukrowska
Hagen im Bremischen  26.grudnia 2012. 
© Fot. Włodzimierz Stąsiek - Świątek

3/13 LEDWIE PAMIĘTAM

LEDWIE PAMIĘTAM
(z tomiku WIERSZE SZAROZŁOTE)

W promieniach leniwego słońca,
w oddechu ciepłego wiatru,
smugami płynęło powietrze
pachnące żółtym łubinem.

        Drżącymi palcami
        odgarniałeś z mojej twarzy
        poplątane włosy...

W pobliskim zagajniku
rozkrzyczał przestraszony ptak,
a skowronek — jak czarna kropeczka —
zawisł wysoko na niebie
— modlił się za ciebie i za mnie
— modlił się
o długie dla nas szczęścia trwanie.

© el. żukrowska 23 grudnia 2012
Hagen im Bremischen
© Fot. Zdzisław Marciniak

2/13 GŁUPIE SERCE

GŁUPIE SERCE
(wiersze szaro-złote)

Moje głupie, nieposłuszne, zakochane serce
— czemu bijesz dla tego, które ciebie nie chce?
Stęsknione, jak żebrak, ślesz nowe błaganie
— uratuj, przytul, weź  na przechowanie...

Nic z tego! Tamto nawet nie chce słyszeć!
Po co się szamotać? Albo nawet krzyczeć?
Czemu, serce, nie wierzysz, żeś się zestarzało,
czas miłości minął, nic nie pozostało...

A ty sobie myślisz, że masz moc niemałą,
aby nieść zniewolenie i na inne ciało...
Że porwiesz tą mocą inne drogie serce
i uwiedziesz, i kochać każesz mu się więcej!

Głupie serce! — Nic z tego! Naucz się milczenia.
Zaciśnij się jak kamień, nie wydaj westchnienia,
ukryj swoje blizny, jesteś pokonane!
Utyrane, zmęczone — daj już za wygrane....

© el.żukrowska 1.01.2013
© Fot. Kazimierz Czerniawski

1/13 W LUSTRZE

W LUSTRZE

Wczoraj myślałam o cierpieniu
— wiele go wokół —
wydało mi się, że cierpienie to coś,
co nam może ktoś zadać.
Dziś zobaczyłam się w lustrze
— tak bardzo inna i... bezradna...
Patrząc sobie w twarz pojęłam,
że prawdziwe cierpienie
mierzy się tym, co nam odebrano...

el.żukrowska 31 grudnia 2012
Fot. Michael Matecki

Życzenia

Wszystkim moim Czytelnikom oraz przypadkowym Gościom życzę 
 szczęśliwego Nowego Roku! 

882. (282/2. ) * * * (uśmiech aniołów...)

* * *

 uśmiech aniołów przesiany
 przez igły choinek
 na łańcuchach błyszczących
 żywicznym zapachem kołysany
 dosięga twarzy - ściele się na ustach
 zagłębia w serce i wspina do marzeń

 łączą się uczucia anielskie i ludzkie
 — unoszą w niebo myśli w rozmodleniu całe
 — rosną serca wielką życzliwością
 a dłonie podają opłateczki białe

el.żukrowska
 Hagen im Bremischen, Boże Narodzenie 2012.
Fot. z internetu

881. (281/2.) CHWILOWA KRÓLOWA

CHWILOWA KRÓLOWA

Raz pewna królowa

(baaardzo tymczasowa)

dorwawszy się do korony

chciała ją nosić

lecz ucisk głowy

był bardzo niekomfortowy...

Właśnie blisko-blisko święta

(a czy o tym ktoś pamięta?):

- tu pierzyn trzepanie

- tam dywanu pranie

- zając na balkonie

- karp w wannie ogonem...

- piernik w piekarniku. 

O! Zajęć jest bez liku!

Zatem "złotnia" korona

na atlasy złożona

pod choinką wypoczywa

cała w blaski opływa

grzecznie czeka na królową

- która wreszcie przyjdzie z głową!

© e.żukrowska 22.12.2012
zdjęcie.... kombinowane, kolażem nazwane...

Wygrałam w grupie poetyckiej na Facebooku konkursik na najlepszy wiersz , taki maleńki ten konkurs, bo oceniano tylko 6 wierszy. W nagrodę dostałam wirtualną przechodnią koronę, którą przekażę w następne ręce około 7 stycznia. A tak dokładniej to pierwsze miejsce zajął wierszyk W WIGILIĘ  (nr 278/2).. I pozwoliłam sobie pożartować tak z korony, jak i z chwilowej królowej. :)

880. (280/2) NIE ZATĘSKNISZ

NIE ZATĘSKNISZ
Wiersz dedykowany
Władysławowi Zakrzewskiemu.

Choineczko moja,
zielona, pachnąca,
czy pamiętasz jeszcze
wiatr w twoich gałązkach?

Czy pamiętasz, śliczna,
jak wtedy szumiałaś?
Jak gałązki ze śniegiem
ciężko uginałaś?

A pamiętasz szaraka,
co w jamce się schował
i pod twoją opieką
bezpiecznie zimował?

A kruka pamiętasz?
Przysiadał na sośnie
i pilnował z góry,
czy dość szybko rośniesz.

Teraz będziesz strojna
od cacek zamieci,
zapachami hojna...
Lampki się zaświeci.

Dzieci zawieszą gwiazdki,
nawet cherubinka
i wcale nie wspomnisz,
żeś z lasu choinka...

Będziesz ustrojona
prawie jak na bale!
Kolędy usłyszysz -
nie zatęsknisz wcale...

© e.żukrowska 20.12.2012.
© Fot. Zdzisław Marciniak

879. POD JEMIOŁĄ

POD JEMIOŁĄ

Zatrzymałeś się pod jemiołą
- Kochany!
Ale jeszcze nikt nie woła,
jeszcze na daremnie
- choć usta do ust tęsknią
- całować nie pora...
Za dużo chciałam - marzyłam,
wiem już - niepotrzebnie.

Śnieg znów zasypuje
omiecione ścieżki.
W powietrzu wirują
płatków cudne roje.
Napatrzeć się nie mogę
na ten świat świąteczny,
cały w śnieżnym welonie
- to marzenie moje.

Biały welon... ? Tymczasem
usta pobielały
w pasji nagłej, a może
w przypływie nadziei?
Ale już uciekam,
niech mnie coś ocali!
Nie mogę zdradzić pragnień
- lepiej się oddalić.

Jemioły gałązki
poruszone wiatrem...
Uśmiecham się tylko,
swoich łez pilnuję.
Ty jeden nie zobaczysz,
że czasami płaczę
i nie usłyszysz, kogo
przez sen nawołuję.

e.żukrowska 20.12.2012.
Zdjęcie z internetu.

878. (278/2). W WIGILIĘ

W WIGILIĘ 

Dziś tu choinka świeczkami płonie,
bombki rzucają błyski na taras,
zaspany anioł rozgrzewa dłonie,
gdyż na fleciku ma zagrać zaraz..

Łańcuchy mienią się kolorami,
orzeszki myślą wypaść z koszyczka,
a szyszki wokół sypią iskrami,
zamiast nasionek  złoto z nich tryska.

W kącie pokoju miś osowiały -
dziś zapomniany i prawie płacze:
dzieci wspaniałe paczki dostały,
jego-staruszka zechcą? zobaczą?

A śnieg za oknem miękko i cicho,
aniołek mocno wytężył płuco,
chłopczyk starego misia już ściska
i wszyscy wokół kolędy nucą.

©  e.żukrowska 16.12.2012.
Zdjęcie z internetu.

877. (277/2). ŻEGNANIE SIĘ ZE SMUTKAMI

ŻEGNANIE SIĘ ZE SMUTKAMI

Wszystko się stało w przedostatnie święta...
Kocham — szeptałeś wijąc dla nas gniazdko.
Pragnę — powtarzałeś — aby zapamiętać?
Chciałeś wmówić sam sobie, czy tylko zjeść ciastko...?

Dziś gniazdko pustką wieje, a ja osowiałam.
Znów Boże Narodzenie o dwa kroki ledwie.
Ciągle mam marzenia, tęsknota niemała,
lecz ciebie to nie obchodzi już pewnie....

Nie martwisz się śniegiem, ani gołoledzią,
kiedy utknę w śniegu — wrażeń mam po uszy!
Ty sobie gdzieś tam pod palmami siedzisz,
a ja czekam, aż uliczny korek się rozkruszy...

Wyjeżdżam by nie myśleć, nie czekać daremnie.
Dość mam siedzenia w oknie, dzisiaj chcę do ludzi.
Te ściany mi obmierzły, budzą myśli ciemne...
Chcę w sobie inne, cieple uczucia obudzić...

© e.żukrowska 19.12.2012.
Fot. z internetu.

876. PRZED BOŻYM NARODZENIEM

PRZED BOŻYM NARODZENIEM
(wiersze szaro-złote)

Obiecałeś powrócić...
to już drugie Boże Nienarodzenie bez ciebie
jeszcze wszystko może się zdarzyć
jeszcze pamiętam twoje imię
jeszcze czasem telefonujesz wieczorem

wróć jak wracają marzenia
wróć póki miłość jest w nas
wróć - w ten czas wyjątkowy
- w czas świątecznej nadziei

wróć - aby to  Boże Narodzenie
wypełniło się światłem i miłością
wróć aby ożyły szczęście i radość
wróć - abym przestała tak boleśnie tęsknić

© e.żukrowska 19.12.2012.
Fot. z internetu.

875. (275/2). KOCHANY...

KOCHANY...

Mówiłeś — żyj, jak umiesz, jak potrafisz... Później wywróciłeś mój świat do góry nogami. Nic nie jest takie, jak było - smutek posiałeś we mnie, a sam pojechałeś poznawać świat... Teraz nie wierzę już w twój powrót.

Do dalekiego lotu zbudziłeś się, Kochany,
swój dom zostawiłeś przeraźliwie pusty!
W murach uwięziłeś wiersze wraz z ariami,
uczucia za kratami — jak dowcip zbyt tłusty.

Kochany — ja płaczę.
Nie mogę ci o tym powiedzieć,
nie możesz moich łez widzieć,
nie możesz o nich wiedzieć...

Gdzieś tam Kordyliery lub nieznane wyspy.
Nie telefonujesz nawet — czasu ci brakuje;
zmieniasz trasy i plany, jak ci się tam przyśni.
Burzą przez moje życie... Nic już nie budujesz...

Kochany — smutno mi bardzo.
Nie mogę się tobie poskarżyć,
tylko w myślach list piszę,
list — obok cichych marzeń.

Urzekła cię uroda dalekiego świata.
Poznałeś inne domy i przedziwne bramy...
Z obcymi ludźmi już się teraz bratasz,
nawet nie pomyślisz, że jesteś czekany..

Kochany — tęsknoty zbyt wiele.
Choć — nie mogę niczego wykluczyć...
Całkiem z boku i daleko stoję...
Ale ty nie wrócisz.
Nie możesz już wrócić.

© el.żukrowska 18.12.2012.
Fot. - Patagonia-Argentyna. - zdjęcie z internetu.

874. (274/2.) W NOC WIGILIJNĄ

W NOC WIGILIJNĄ

To noc szczególna, szczęściem - biała.
Wchodzisz w nią cicho rozmodlony.
Gdzieś tam daleko psy szczekają,
gdzieś warknie silnik - przemęczony.

Dzwon na kościelnej wieży woła.
Już tłumek ludzi w odrzwiach stoi
i ludzie spieszą do kościoła,
bo zostać w domu - nie przystoi.

Znane kolędy w radosnym tłumie,
maleńki Jezus jest w żłóbeczku,
dzieciaki patrzą zaciekawione
- żywe owieczki są przy Dziecku.

Kilku znajomych rękę poda,
inny z daleka - głowy skinienie,
skłonisz się paniom (cóż za uroda!),
a śpiew twój leci pod sklepienie.

© e.żukrowska 16.12.2012.
Fot. z internetu - szopka grecka

873. (273/20. NA PASTERKĘ

NA PASTERKĘ

Już wybielone drogi, pola.
Już wielka cisza, aż po gwiazdy —
którym przypadła istotna rola:
drogę wskazywać, by trafił każdy...

Światło i radość dziś jest w duszy,
rozjaśnia wszystkie zakamarki
biały opłatek. Śnieg lekko prószy,
z daleka słychać u sań dzwonki.

Przy stole wigilijnym zgoda,
ciepłe uśmiechy, świeczek światło,
a wcześniej była długa droga,
aby nikogo nie zabrakło.

Teraz zaś dzwony w białej ciszy
wołają do żłóbka pospołu,
Anioł Spokoju jednoczy myśli,
zaprasza do Pańskiego Stołu.

© el.żukrowska 18.12.2012.
© Obraz Juliusz Słabiak - Na pasterkę

872. POWINNAM CIĘ PRZEKLĄĆ

POWINNAM CIĘ PRZEKLĄĆ

W półmroku zakwitła dla ciebie
w zielonym pachnącym krzewie
kwiatem białym, pięknym, jedynym.
Pokiwałeś ze smutkiem głową:
- Nie wiem, nie chcę takiej dziewczyny.
Środkiem nocy śpiewała tobie
tak pięknie, jak to robią ptaki.
Machnąłeś ręką zniecierpliwiony:
- Nie chcę. - Masz wypaczone smaki...
Wytępić piękno. Zabić marzenia.
 Poniszczyć wszelkie instrumenty.
Krzyczeć muzykom:
- Dość! Niech nikt nie śpiewa!
Powinna odpowiedzieć
- To ty bądź przeklęty!

© e.żukrowska 19.08.2012.
Zdjęcie z internetu.

871. (270/2). O OGNISKU I BALLADACH

O OGNISKU I BALLADACH
(wiersze szaro-złote)

A kiedy światła już pogasną
i w okno zajrzy księżyc blady
ze smutkiem będę czekać jeszcze
na zapach ognisk na ballady

Ze smutkiem - bo się nic nie zdarzy
lato z gitarą minęło szybko
dziś już nikt ognisk nie zapala
i nie częstuje z dymu rybką....

Teraz wygodny miękki fotel
albo kanapa wymarzona
ciepły bezgłośny kaloryfer
czasem - w kominku ogień płonie...

©  e.żukrowska 15.12.2012.
Zdjęcie z internetu.

870. (269/2.) WYMYŚLIŁAM CIEBIE

WYMYŚLIŁAM CIEBIE
 (wiersze szaro-złote)

Wymyśliłam ciebie pośród innych zdarzeń
tkając oczko po oczku sieć rubinową
myśl po myśli — wierząc że z dziewczęcych marzeń
staniesz się opoką prawdziwą ostoją

lecz przecież wszystko było tylko iluzją
tańcem na wymyślonym nocą parkiecie
uwodzicielską siłą męskich ramion ze snu
nadzieją, że myślisz o mnie — swojej kobiecie

nie ma rubinowej sieci nie ma balu
nikt mnie nie uwodzi ni szeptem ni gestem
głowę można oprzeć w prawdziwym fotelu
i trwać w zamyśleniu o jutrze bez jestem

bezradna szarością życia rozżalona
i zniechęcona w głębi już jesiennie
w ciszy u okna trwam sama cichutko
czekając cudu... będzie czy nie będzie

© e.żukrowska 13.12.2012
© Fot. Władysław Zakrzewski

869. (268/2.) MOJE CHOSZCZNO

MOJE CHOSZCZNO

Ulica Wolności — najgłówniejsza,
prosto z dworca — aż do kościoła,
przy niej urzędy, sąd i poczta
i tylko szkoła — z boku woła.

Jeszcze jezioro Klukom z ptactwem,
podobno dość bogate w ryby,
kilka plaż dobrych gorącym latem,
a zimą basen — aż się zdziwisz!

A kiedy wszystkie smętne chaszcze
i nieciekawe "usypiska"
przykryje białym płaszczem zima
— to tylko miasto na tym zyska!

Świątecznym graniem brzmi już rynek,
wzmaga się nastrój, ten świąteczny,
w niebieskich światłach czar choinek,
na górce sanki — radość dzieci!

Drogowcy śpią... Czekają fleszy?
Albo na wielki cud wprost z nieba?
Lub "szklanki" z marznącego deszczu,
by zadziałali tak, jak trzeba?

© el.żukrowska 12.12.2012.
© Fot. Choszczno (Społeczność).

ŚMIERĆ MATKI 2012.12.06

ŚMIERĆ MATKI  2012.12.06

Myślę że dziś odeszła w ciszy.
Ubrała się w białą sukienkę,
Wyszła tylnymi drzwiami domu
W kwiecony grudniem ogród.

Jaki by to miało głębszy sens,
Budzić cały dom w środku nocy.
Pogrążone w błogim śnie wnuki,
Niepokoić lęk zmęczonego syna.

Ojciec już niecierpliwie czekał.
Chyba razem uknuli tą ucieczkę
I woleli, żeby też pozostała ona
Niewidzialna dla nikogo z obcych.

“Kosta irhes na me poristu ipe”-
Okrył ja szybko ciepłym płaszczem.
Przytulił potem mocno do siebie,
Oddalili się w nieznanym kierunku.

Sąsiad widział dziwnie ubraną parę,
Możliwe, żeby tak szli w środku zimy?
Z niepokojem zbliżał się spojrzeniem,
Ale w nim nawet cienia nie zatrzymał.

“Kosta irhes na me poristu ipe” - ”Przychodzisz, żeby mnie zabrać”. Tak powiedziała mająca 18 lat matka do ojca, dorosłego już mężczyzny. Potem byli Miłością…

© Telemach Pilitsidis  07/12/2012
.......................................................
Ode mnie (e.ż.) - Wzruszający,  niezwykle piękny i tak wiele w nim miłości...
Zdjęcie z internetu.

868. (267/2.) NIE MÓWIŁ

NIE MÓWIŁ

On i miłość?
Nie mówił, że kocha...
Ani nawet nie było go obok.
Każdego dnia przysyłał SMS-y,
często wirtualne karteczki i e-maile,
zaskakiwał kwiatami,
które dostarczał posłaniec,
czasem była to wiązanka,
a czasem pojedyncza róża...
Zwykłą pocztą
dostawałam książki
i słodkie bibeloty...

Nie, nie mówił, że kocha.
Nie było go obok.
Ale słyszałam w telefonie jego głos.
Z troską pytał,
jak się właśnie czuję,
czy nowy lek zadziałał,
czy dopisuje humor,
czy spodobała się książka.
A czasem tylko,
że chciał usłyszeć mój głos.

Nie mówił, że kocha.

© el.żukrowska 10.12.2012.
© Fot.Zdzisław Marciniak

ANIOŁY NOCY

Anioły nocy 

- współautor Leszek Posyniak 2. i 3. zwrotka
- Elżbieta Żukrowska 1. i 4. zwrotka


Anioły nocy krążą cicho,
pilnują świata przed rarogiem,
niech się nie budzi jakieś licho,
a jeśli już - to gdzieś za progiem...

Lecz bywa zwykle, że gdy nawet
za progiem licho się obudzi,
to nim noc minie, nim dzień wstanie,
już gmatwa życie wielu ludzi.

Jedynie szumu skrzydeł mocy
boi się to przeklęte licho,
a wiemy, że anioły nocy
raroga tropiąc, krążą cicho.

Wbiegając w nocy ciemną przestrzeń
(strachy z radością liżą plecy)
patrzysz strwożony, czy już raróg,
czy tylko dobry duszek leci.

© Leszek Posyniak i e. żukrowska 7.12.2012.
Zdjęcie z Internetu.

867. (266/2). [* * * ] (nagły żal smute....)

[ * * * ]

nagły żal i smutek - niewypowiedziane
niby odległe - a blisko dotyka
dziś z daleka podałabym ramię
 a nawet ręką nie trzeba dotykać

myśl moja płynie jak najbliżej
ślę  współczucie  ciche i serdeczne
znam ból takich rozstań i wiem
że są trudne a przecież - konieczne

w modlitwie proszę Dobrego Anioła -
połóż rękę na tym szczególnym ramieniu
wesprzyj - chociaż pomocy nie woła
i łzy otrzyj - także gdy są tylko w sercu

© e.żukrowska 7.12.2012.
Zdjęcie z internetu.

866. (265/2. ) MARZENIAMI DO CIEBIE

MARZENIAMI DO CIEBIE

Marzeniami do ciebie
ścieżka równo wydeptana
nie widzisz — nie słyszysz
masz ważniejsze sprawy
kominek wygasł
nikt drew nie przyniesie
nie podłoży bierwion
nic się nie wydarzy
i fotel twój pusty
nie unoszę powiek
by obraz się nie rozmył

Jak — jak 
tym smutkom zapobiec?


© el.żukrowska 15.11.2012.
Zdjęcie z internetu.

865. (264/2.) MIGOTLIWE WSPOMNIENIE

MIGOTLIWE WSPOMNIENIE

Wspomnienie mi zostało
- dziś jak stary film:
latem słońce piło
wodę z rzeki,
chłodziło w niej
swoje promienie,
wołało dzieci do wody
 - nawet i z daleka.
Woda lśniła niebem.
Spokój na mnie czekał.
Nadbrzeżna łąka
kołysała mnie
w szepcie traw.

© el.żukrowska 3.grudnia 2012.
Zdjęcie z internetu - nad Bugiem.

864. (263/2). TĘSKNOTY....

TĘSKNOTY... 

W bystrym potoku złotonośnym
słów szybkich - prawie jak w śpiewaniu,
są moje własne o miłości
i o tęsknocie, o czekaniu...

Przychodzą także zwiewne myśli,
wpadają w rytm dla siebie nowy,
i płynie śpiewka na dwa głosy,
to taki duet dwutaktowy...

Oczami czytasz z moich oczu,
poddajesz nowe myśli-dźwięki,
i wcale nie jest trudno razem
ułożyć wszystko w rytm piosenki.

Tańczysz na deszczu jak w tym filmie,
choć u nas przecież nie deszczowo,
lecz pomyliłeś czerwiec z grudniem,
i wszystko nazbyt kolorowe!

Może potrzebne szkła różowe
do naszych starych okularów,
i może w tej odmiennej krasie
czeka od losu wiele darów...

© el.żukrowska 15.10.2012.
Zdjęcie z internetu.

863. (262/2). DLA PIĘKNEJ

DLA PIĘKNEJ

(wiersze szaro-złote)

Kiedy tańczą tajemnicze cienie
pośród jesiennych kolorowych liści,
to czasem sobie zadaję pytanie,
czy taka PIĘKNA  znów się przyśnisz...

Nie oczekuję szalonych zdarzeń,
lecz może pijąc czekoladę
z gorących filiżanek marzeń
odrzucisz chociaż myśli zdradę.

Później w poszóstnej złoconej karecie
(ażeby zaćmić mych przyjaciół)
będziemy szukać szczęścia w świecie,
a może tylko... na Podlasiu.

Już otworzyłem drzwi dla ciebie -
czekam w skupieniu lekkich kroków.
Czy zdążysz być tu dziś lub jutro?
A może nawet nie w tym roku...

© e.żukrowska 5.12.2012.
Zdjęcie z internetu.

862. (261/2). * * * (Nic nie wydumałam...)

* * * 

Nic nie wydumałam,
nic nie wymyśliłam,
otworzyłam karty książki
- a ty już tam byłeś.

Czy szukałam w tobie poety?
Nie wiem co moim zamierzeniem
Może powiernika, nauczyciela, estety?
Albo mediatora - z moim sumieniem.

Znalazłam ledwie szczapkę
- za to z mocnym żarem,
wątłą i silną jednocześnie
- nie gasnącą - z przyjaźni darem.

© e.żukrowska 4.12.2012.
© Fot. Włodzimierz Stąsiek

861. (260/2) MARZENIA I

MARZENIA I

O czym ty mówisz?
Co mi sugerujesz?
Bez marzeń?
— Wcale mnie nie ma!
Wtedy nie żyję!
W marzenia się kryję.
Tam przybywaj.
Patrz. Rysuj. Śpiewaj!
Czytaj jeszcze wiersze.
Daj się oczarować.
Życie wygrywaj!
Pogodzony ze mną
(a bardziej ze sobą),
możesz po nowe
wysoko i śmiało.
Patrz — dobro dla ciebie!
Każda myśl ci rozkwita,
jak pączek kwiecia
— i tylko czasem 
— to trochę mało.

© el.żukrowska 21.09.2012.
Fot. Władysław Zakrzewski

860. (259/2). OBIECAŁEŚ

OBIECAŁEŚ

Obiecałeś pełne niebo świateł
— aż do oślepienia, do gorąca
— jak to w słońcu —
do radości — czy złudzenia?

Obiecałeś ciepłe dłonie,
pełne drżących niespodzianek,
całą skórę zapal na mnie
— bez ucieczki
— daj nieznane...

Obiecałeś wrócić urok
każdej chwili rozmarzonej
i zatrzymać nocy mrok,
trzeciej,
dziesiątej, niepoliczonej...

Zostań na zawsze
— proszę cichuteńko
bardziej myślą
niż słowem, wołaniem...

Wiem, że masz dla mnie
ledwie chwilkę
— przed rozstaniem...
W twoich oczach
coś innego zaklęto —
odpryski słońca
— moje obiecane światło.

© el.żukrowska 17.10.2012.
© Fot. Zdzisław Marciniak

859. (258/2.) OCIEMNIAŁA

OCIEMNIAŁA

przychodzisz
w smużce woni
rozpoznaję cię
po smaku ust
spiesznym dotyku rąk

w spotkaniu dusz

© el.żukrowska 6.10.2012.
Zdjęcie z internetu.

858. (257/2. PTAK

PTAK


Deszcz
łzami
po parapetach
po szybach
w mojej duszy

Ptak samotny
w klatce osowiały
nie śpiewa
nie stroszy piórek

Jesteśmy
tacy sami

© e.żukrowska 6.10.2012.
Zdjęcie z internetu.

857. (256/2.) LIŚĆ

LIŚĆ

Nie zauważył,
kiedy z zielonego
stał się
czerwono-brązowy...
A kolorem
jakoby mówił
do swego drzewa:
tak cie kocham,
że wraz z sokami
oddaję ci
moje życie...

© e.żukrowska 4.12.2012
© Fot. Zdzisław Marciniak - Wiśniowy liść.

856. (255/2.) NIEPOTRZEBNE PYTANIE

NIEPOTRZEBNE PYTANIE

Nie rań mnie — prosiłam w duchu.
Słońce stało wysoko —
dzień nie chciał się wypełnić,
już był początek odlotów,
ptaki wołały jesiennie, tęsknie bardzo.
A ty pytałeś, czy możesz mnie kochać...
Albo miłość jest w tobie, albo...
Może sam nie wiesz,
kogo nosisz w sercu.
I jak to z miłością jest.
Zasmucona odchodzę,
lecz ciągle mam nadzieję...

© el.żukrowska 3.12.2012.
Zdjęcie z internetu.

855. (254/2.) ZA NAMI

ZA NAMI

Szklarniowe róże prawie nie pachną,
przez to obdarte na wpół z uroku,
obok wazonu ramka z fotografią
- w oczekiwaniu, aż wyjdziesz z mroku.

W całym domu szelesty przedziwne,
czasem jakby jęknęło pianino...
Czekam - teraz melodia popłynie,
może nawet ta z Portofino...

Moulin Rouge już za nami i Wersal,
i wędrówki brzegami Sekwany,
także Luwr, nawet skrzypek z metra,
co to grał tylko dla zakochanych...

© e.żukrowska 30.11.2012.
Zdjęcie z internetu - Paryż.

854. (253/2.) W MOIM ŚWIECIE

W MOIM ŚWIECIE

Za zamkniętymi powiekami mój świat
- i mało kogo zapraszam tu w gości.
Nieruchomieje uśmiechu ślad
- niedawny świadek wspólnych radości.

Na parterze są rzeczy zwyczajne:
kawa z mlekiem i kromką chleba,
zaś na piętrze już okno ku słońcu,
a w otwartym - ptaszek, co śpiewa.

Zabierz, zabierz kubeczek ze sobą,
wędruj ze mną wspólnie - wysoko:
pod samym niebem czekają wiersze
- wystarczy sięgnąć myślą i okiem.

© e.żukrowska 30.11.2012.
© Fot.RELAXXX MUSIC

853. (252/2). JUŻ WIEM

JUŻ WIEM

Zrobię tak:
Ten stary i zapiekły żal,
duszności i ogromny smutek,
wraz z nimi nadmiar słonych łez
— wyrzucę. Zwyczajnie wyrzucę!
Nawet utopię w bystrej wodzie
— niech nie bywają u mnie co dzień!
Dość zaciskania zębów
i smutnych spojrzeń po ścianach!
Zmiana! Konieczna jest zmiana!

© el.żukrowska 25.11.2012.
Zdjęcie z internetu.

852. (251/2.) SZARY WRÓBELEK

SZARY WRÓBELEK

Mały wróbelek brunatno-szary
przysiadł na moim parapecie,
przekrzywił łebek, zajrzał do okna,
jedzenia chce — to wiecie.

Widząc, że dalej siedzę prosto
zaćwierkał głośno i z fantazją.
Do tego dziobkiem w parapet ostro
— on głodny — skrzydełka marzną!

Koralikowym okiem zerknął,
czy zrozumiałam — najwyższa pora!
A jeśli nie dam mu zaraz śniadania
będzie tak wołał do wieczora.

© el.żukrowska 1.12.2012.
© Fot. Dorota Kawczyńska - Wróbelek

851. (250/2.) GDY COŚ

GDY COŚ

gdy coś nie po twojej myśli
choć tylko w połowie
to odrzuć nie czytaj zapomnij
i nie zaprzątaj głowy

lecz by tekst odrzucić
trzeba poznać całość
by wiedzieć bardzo dokładnie
z czego się zrezygnowało....

pośpiech tutaj niewskazany
treść jest bowiem ważna
czasem słowo solą w oku
czasem jest jak jarzmo

z zapomnianych starych znaczeń
wybierz najważniejsze
skrupulatnie wytłumaczysz
które słowo świętsze

© el.żukrowska październik 2012.
© Fot. z zasobów rodziny - Choszczno.

850. (249/2). WIDZIAŁAM - SŁYSZAŁAM

WIDZIAŁAM - SŁYSZAŁAM

 Stałeś w oknie
- tuż przy zasłonie,
gotowy skryć się,
uciec gwałtownie.
Słyszałam szept twój
- to było imię
najświętsze dla ciebie
a dla mnie - niepotrzebne...
Zmilczałam
bo i oddechu zbrakło.
Unikam spotkań,
odwracam wzrok.
Ukrywam piekło.
Tęsknoty?
Wciąż są...

© e.żukrowska 30.11.2012
© Z zasobów rodziny - Szczecin.

849. (248/2). CIEPŁE RĘCE

CIEPŁE RĘCE

twoje ciepłe ręce
pachną mandarynkami
dotykasz pieszczotliwie twarzy
oczy prosto w oczy
proszę — pozwól marzyć
gdy uśmiechniesz się
z przyzwoleniem
—  marzenia zerwą się z ziemi

© e.żukrowska  październik 2012
© Fot. Włodzimierz Stąsiek - Polna droga

848. (247/2.) LUBIĘ TAK SOBIE

LUBIĘ TAK SOBIE 
- z inspiracji zdjęciem Zdzisława Marciniaka

lubię każdą porę roku
tę z latem i ze słońcem
nie ważne że za wysoko
i nie szkodzi że gorące

i ulewę deszczową lubię
chociaż dla własnej wygody
nie myślę w deszcz spacerować
... a może ... dla urody?

i śnieg nawet lubię zimą
zaraz janczarów słyszę granie
bo ja — panie — ze wsi przecież
a tam koniecznie sanie...

© el. żukrowska  październik 2012.
© Fot. Zdzisław Marciniak