Cz. 42. Koniec września 1975 r.
Walizeczka i psineczka
- Tu jest dziesięć tysięcy
dolarów – spokojnie tłumaczył mężczyzna. - Proszę, aby pani
to gdzieś przełożyła, bo ta walizeczka to moje służbowe
wyposażenie i zabieram ją ze sobą. Może wody? - zapytał
spojrzawszy na starszą panią.
- Tak, wody... Proszę wziąć
walizeczkę i iść za mną – starała się wziąć w garść,
trzęsły się jej nie tylko ręce, ale i nogi. Wskazała drzwi do
swojego pokoju. - Chwila. Naprawdę muszę napić się wody. Zaraz
wracam.
W kuchni połknęła także tabletkę na
uspokojenie. A następnie w swoim pokoju otworzyła sekretarzyk,
wyjęła leżące tam papiery i poprosiła, aby mężczyzna przełożył
pieniądze.
- To nie wszystko – powiedział z miłym
uśmiechem. - Są jeszcze precjoza dla panny Steffi, jak mówi Liam.
- Z wewnętrznej kieszeni wieka walizeczki wyjął płaskie etui i
też je otworzył. Na czarnym aksamicie zalśniły klejnoty. - To
jest zielony ametyst oprawiony w białe i żółte złoto. Rzecz
unikatowa i bardzo cenna, warta na pewno ponad pół miliona złotych.
Naszyjnik, bransoleta, dwie pary kolczyków, druga ametystowa
bransoleta ze złotym zegarkiem. I pierścionek. Miały być dwa
pierścionki, ale pan Liam w końcu powiedział, że ten drugi da
pannie Steffi osobiście, chyba jako zaręczynowy. W etui na dnie są
także certyfikaty. To chyba wszystko. Liam powiedział, że dolary
są celowo w niskich nominałach, aby nie było kłopotu z ich
spieniężeniem. Z tego samego powodu banknoty są używane. To
tyle... Jak się pani czuje? Dobrze, to przełożę te pieniądze. A
później, jeśli pani pozwoli, umyję ręce i wproszę się na pani
kawę.
Babcia Stefania nadal miała kłopoty z mówieniem.
Starała się opanować i choć trzęsącymi rękoma, to jednak
ugościła włoskiego „kuriera”, do końca nie poznawszy nawet
jego nazwiska.
- Będzie pani pewnie rozmawiała z wnuczką
przez telefon – stwierdził podając jej rękę na pożegnania. -
Radzę nie podawać kwoty i ani słowem nie wspominać o klejnotach.
Telefony często są na podsłuchu.
- Posłucham tej rady.
- Kobiety czasem chcą przekazać wiadomość w zakamuflowany
sposób. Proszę tego nie robić. To wszystko są sposoby znane
odpowiednim służbom... Jest pani sama w domu... Radziłbym jakoś
się zabezpieczyć. Jakieś dodatkowe zamki w drzwiach.. Proszę coś
wymyślić, jeśli nie dziś to w najbliższym czasie. Prawdę
powiedziawszy nie trzymałbym takiej gotówki w domu.
-
Muszę wytrzymać do powrotu syna. A to, że jestem chwilowo sama, to
doskonały powód na założenie dodatkowych zamków.
-
Jeszcze jedna rada, ale to jeśli chodzi o złodziei. Nigdy,
przenigdy nie trzyma się całej gotówki w jednym miejscu. Jednakże
nie znam miejsca do ukrycia tak wielkiej kwoty w domu. Do widzenia.
- Do widzenia. I jeszcze raz dziękuję. Szczęśliwej drogi panu
życzę.
Mężczyzna włączył silnik i wolno, ostrożnie
wycofał się z podwórka. Jeszcze nie znikł jego samochód, a już
obok „objawiała się” Teresa. Niosła maleńką skrzynkę
warzyw.
- Kto to był? Znaki dyplomatyczne. Ho, ho, ho!
- Znajomy Beli. Nikogo nie zastał u nich w domu – skłamała
gładko i przejęła z rąk Teresy skrzyneczkę. - Dzięki. - „A
swoją drogą to nie śpieszyłaś się z tymi warzywami”.
- I tak ni stąd, ni zowąd znał adres na Cichą? Ciekawe...
W kuchni pani Stefania zaczęła od nastawienia zupy na cielęcej
kostce. Przypomniała sobie o dużej walizce i poszła do salonu. Gdy
otworzyła, zobaczyła dużo bieli. Wyjmowała kolejno rzeczy i
układała na kupki – ręczniki duże, małe i całkiem lilipucie,
dwa szlafroki, kilka kompletów pościeli łącznie z
prześcieradłami, a pod nimi sześć białych i delikatnych jak
mgiełka koszulek nocnych, także białych. „Ma chłopak gest”.
Biorąc pod uwagę pieniądze – to więcej niż gest. W zasadzie
zabezpieczył Stefcię do końca życia... „Wszystko by jej oddał
– pomyślała z czułością. - Och, byle wyzdrowiał. Panie Boże,
czuwaj nad nim. Nie dopuść do najgorszego!”.
Wróciła
pani Maria.
- Oooo! - Cóż więcej mogła powiedzieć? -
Piękne! I jakie delikatne. To zapewne będzie luksusowy hotel.
Doskonały materiał i bardzo piękne zdobienia – podziwiała
dotykając tkanin.- I te szlaki z napisami... „Hotel Steffi”... I
tyle bocianów! I jaskółek.
- Też tak myślę.
-
Był może już telefon z Włoch?
- Niestety, jeszcze nie.
Czekam z niepokojem. Ale teraz muszę do kuchni i do łazienki. Tu
obiad, tam pranie, na szczęście nasza stara „frania” jest w
dobrej formie - zażartowała. - Na obiad szczawiowa z jajkiem,
ziemniaki i pulpeciki ze słoika. Wiem, że o tej porze roku nie
powinno się robić szczawiowej... Jaką zrobić surówkę?
-
Dla mnie surówka niepotrzebna, bo lubię drugie danie popijać taką
kwaskową zupą. To mi wystarczy.
- Ja też. A Piotruś
pewnie będzie chciał kiszone ogórki.
- Księżycowe –
uśmiechnęła się pani Maria.
- Tak. Księżycowe. To idę.
Później posprzątam te prezenty.
- Słyszałam, że ksiądz
proboszcz jest umierający.
- Tak. Wiem o tym od pana
Władysława.
- Bardzo lubiłam rozmowy z nim... Ale to już
się skończyło, choć... nigdy nic nie wiadomo.
Babcia
Stefania właśnie odcedzała ziemniaki, gdy przyjechał Hubert.
- Wszystko w porządku, babciu – oznajmił. - Wstawię auto do
garażu i pójdę do siebie.
- Myślę, że na razie nie
wstawiaj. Chciałam cię prosić, byś pojechał do Karolinki, bo
Mieczysław ma szczeniaka dla Piotrusia. Miałbyś jeszcze siły, by
tam pojechać? Piotruś zaraz wraca ze szkoły...
- Dobrze,
babciu. Pod warunkiem, że mnie jednak nakarmisz, bo pięknie
obiadowo u ciebie pachnie... A do mamy zadzwonię, niech się nie
martwi. Odpocznę chwilę i będę mógł jechać. Na razie lecę do
toalety...
Wrócił Piotrek. Na wiadomość o psie odtańczył
w kuchni jakiś szalony taniec. Babcia go zignorowała, a Huberta
zapytała o ślusarza.
- Po co ci dodatkowe zamki? - zdziwił
się wnuk.
- Jakoś mi tak nieswojo pod nieobecność Edzia.
Drzwi wejściowe mają dwa zamki, ale te do piwnicy i na werandę
tylko po jednym. To mi nie zapewnia poczucia bezpieczeństwa. Teraz
to bym nawet wstawiła kraty w oknach – dodała niby żartobliwie,
ale naprawdę wolałaby, aby były. Jednak montowanie krat byłoby
ostentacją, więc lepiej nie. Lecz co tam zamki, jak tak łatwo
można wybić szybę w oknie i swobodnie wejść do domu?
Zjedli obiad razem z panem Smulczyńskim i panią Marią. Młodzi
pojechali do Karolinki, pani Maria poszła się położyć,
Smulczyński wrócił do pracy. A pani Stefania też – musiała
trzykrotnie wypłukać uprane rzeczy, część od razu powiesiła do
suszenia na dworze, a znacznie większą część, bo pościel,
obrusy i ścierki zamoczyła w zimnej wodzie – niech czekają do
jutra. Rano ugotuje krochmal, wykrochmali wszystko i natychmiast
powiesi, aby do wieczora wyschło. Dziś jej dłonie aż płonęły
od wykręcania tych dużych sztuk. To nie była lekka praca.
Zasłużyła na solidny odpoczynek. Poszła do swego pokoju i
natychmiast przypomniała sobie o tej „górze pieniędzy”.
Schować? Gdzie je ma schować? Wróciła do kuchni po świeżą,
wykrochmaloną, aż sztywną ściereczkę i osłoniła nią dolary. Z
wierzchu przycisnęła ściereczkę kilkoma książkami. W razie
niespodziewanego otwarcia sekretarzyka przynajmniej nie będzie ich
widać. Zamknęła sekretarzyk na kluczyk. Gdzie go położyć?
Zawsze tkwił w zameczku... Wsunęła go pod kupkę chusteczek do
nosa. Wreszcie może się położyć i głęboko myśleć o schowkach
na te pieniądze. Bolały ją plecy po pracy, a na myśl o
pieniądzach pojawił się ból głowy. Rozpostarła na łóżku
owczą skórę, tę od Stefci, i na niej się położyła, okrywając
nogi kocem. Myśli miała rozbiegane – przecież drzwi do domu nie
są zamknięte nawet na jeden klucz! Wstała, pozamykała wewnętrzne
zamki, ale już się nie położyła, bo zadzwonił telefon –
Edzio!
Mówił, że dolecieli szczęśliwie, z lotniska
odebrała ich siostra Liama i od razu zawiozła do „wypasionego”
hotelu. Bela nawet nie chciał wejść do środka, bo to nie na ich
kieszenie, im potrzebny jakiś skromny pensjonacik. Ze śniadaniem.
Ale dziewczyna powiedziała, aby nie martwili się o koszty, bo to
sprawa Rybbingów. Po pobieżnym rozlokowaniu się poszli do
szpitala. Poszli, bo to całkiem po sąsiedzku, jakieś trzy minuty
spacerkiem. Najważniejsze jest to, że Liam nadal żyje, ale to
życie ledwie się w nim tli. Oni, bracia, widzieli go ledwie przez
szybkę. Stefcia była w środku i uprosiła lekarza, by pozwolił
jej zostać. Oczywiście poznali rodziców Liama. Ojciec to kropka w
kropkę Liam. Natomiast matka... Hm... Lepiej nie mówić. Ładna
kobieta, ale wygląda na zołzę. Oczywiście jest struta chorobą
Liama. Siostra jest do Liama bardzo podobna. W sumie miła
dziewczyna. Stefcia została w szpitalu, a oni dwaj wrócili. Teraz
się rozpakują i trochę odpoczną, później znów pójdą do
szpitala. Muszą wyciągnąć Stefcię na jakiś posiłek.
-
Wiesz, jakie są rokowania?
- Żadne. I to jest
najsmutniejsze. Sytuacja zmienia się z godziny na godzinę. Raz jest
nieco lepiej, raz dużo gorzej. On chyba ma słabe serce, ale to
tylko moje domysły. Ojciec wierzy, że on z tego wyjdzie. Bardzo się
ucieszył, że Stefcia przyjechała. Mówił, że to dla Liama będzie
najlepsze lekarstwo. Więc siedzi z nim ta nasza mała bidulka. Ona
jest jak ścięta mrozem. Sama rozpacz...
- Edziu, dbajcie o
to, by jadła, bo ona z sił opadnie. Jakby nie dała rady jeść
normalnych posiłków, to chociaż nie pije dużo świeżo
wyciśniętych soków. A wieczorem aplikujcie jej dużo lodów, bo są
kaloryczne – doradziła.
- A ten facet z przesyłką był?
- Tak. Nawiózł tu nam szlafroków, ręczników i bielizny
pościelowej. To z tego nowego hotelu. Chyba to są próbki. Wszędzie
napisy „Hotel Steffi”. Piękne i dobrej jakości.
- U
ciebie, mamo, wszystko w porządku?
- Tak. Ale chcę
dodatkowych zamków w drzwiach. Jakoś się sama boję być w domu.
- A pani Maria?
- Jest pani Maria, oczywiście. Edziu –
dodała bardzo ściszając głos – przecież to kaleka. A we mnie
też już nie ma siły. Natomiast Piotruś to jeszcze dziecko, mimo
wszystko. Chcę dodatkowych zamków. Do kogo się tu zwrócić?
- Zamek każdy chłop ci założy, żadna filozofia. Jednak
najpierw trzeba dobry kupić. Taki naprawdę dobry. Ja się na tym
nie znam. Może porozmawiaj z Puszczykiem? To stary ślusarz i siedzi
w temacie od lat.
- Andrzej Puszczyk? Toż to mój kolega z
młodości... Przejdę się jutro do niego.
- A swoją drogą
to masz rację, mamo. Do nas do domu można wejść mając ledwie
spinkę do włosów. Popieram. Niech założy jakieś dobre,
sprawdzone zamki. Te stare też niech wymieni na lepsze. Na drzwi od
werandy koniecznie trzy, tak jak do drzwi wejściowych.
- A
do piwnicy?
- Też trzy. Jak już wymieniać, to wszystkie. U
ludzi kurniki są lepiej zabezpieczone niż nasz dom.
-
Zatem uzgodniliśmy.
- Mamo... Ja nawet nie zapytałem, czy
ty masz pieniądze na dom. Całkiem mi to z głowy wyszło. Weź ode
mnie z biurka, chyba wiesz, gdzie trzymam...
- Dobrze. Na
razie mam, ale nie wiem, ile te zamki mogą kosztować. To w sumie
dziewięć zamków.
- Nie oszczędzaj na zamkach, nie warto.
Coś jeszcze? Bo marzę o tym, aby się położyć.
- Jak
Stefcia wróci to niech do mnie zadzwoni. Chcę usłyszeć jej głos.
Po głosie poznam jak się ona czuje... A, Piotrek z Hubertem
pojechali do Karolinki po psa.
- O! To się młody ucieszył!
Mamo, ale ty weź od razu tabletkę, tę od Beli.
- Tam jest
napisane, że raz dziennie, z rana...
- Weź od razu, na
wszelki wypadek. Cały dom jest na twojej głowie, musisz się dobrze
czuć. A od jutra będziesz brać jedną z rana. Jednak teraz weź od
razu. Licho nie śpi. Obiecujesz?
- Tu nie ma co obiecywać.
Zaraz połykam. Pozdrów Belę. A Stefcia niech koniecznie zadzwoni.
Kobiety inaczej patrzą, na pewno więcej powie mi o Liamie niż wy
razem wzięci. A, i majtki sobie kup!
Ona też chciała się
położyć. Ale najpierw połknęła tabletkę przeciwuczuleniową.
„Boże, dziękuję Ci, że ten chłopak żyje. Wyprowadź go z tego
nieszczęścia na prostą drogę”. Wreszcie się położyła.
Jednak myśli nie chciały tak od razu się uspokoić. Dopiero gdy
zahaczyła nimi o Tomka – jakby doznała pewnej ulgi. Musi
zadzwonić do niego i opowiedzieć o Liamie, na pewno jest ciekaw.
Zaczęła wspominać dawne czasy, dzieciństwo synów, a nawet
wojnę... Nie, nie, wojny nie chciała. Lepiej ich śluby. Tak
nieliczne były te momenty, gdy miała ich trzech jednocześnie...
Podobni do siebie, a jednak każdy inny, i całkiem różne
charaktery. Belę cały czas wołał świat, pędził gdzieś, dom
był dla niego za ciasny! Edzio szedł przez życie cichutko, tak aby
go nikt nie widział, nikt nie słyszał, a Tomek był cały na
zewnątrz – dla ludzi. Aż dziw, że starczało mu czasu na
rodzinę. Dla wszystkich trzech rodzina była bardzo ważna, jednak
dla Tomka chyba równoprawna z jego pacjentami. A może tylko tak się
jej zdawało z daleka? Gdy ona, matka, była chora, rzucił wszystko
i przyjechał ją ratować. Czy gdyby teraz pojechał do Włoch,
mógłby uratować Liama? Co za bzdura! Tam nad Liamem pochylały się
utytułowane głowy, gdzie jej Tomkowi do takich medycznych sław!
Jednakże nie dawali sobie rady! W Wierzbinie lekarze nie dawali
sobie rady z tymi bakteriami, jakimi została zarażona w Egipcie, a
jej Tomek poradził sobie... Kiedyś wspomniał jej, że chyba ma w
rękach jakiś dar, że pod jego dotykiem chory zdrowieje. Wyciągnął
młodą dziewczynę z nowotworu, tego akurat był pewny. A jeśli to
był cud? Mógł być cud. Innym razem wspomniał przez telefon, że
nie może dłużej rozmawiać, bo musi lecieć już do łóżeczka
jakiegoś chorego dziecka. Nie pamiętała co dzieciakowi było, ale
Tomek czuwał nad nim przez trzy doby niemal bez przerwy. I uratował
chłopczyka. Jeszcze mimochodem wspominał o ciężkich przypadkach,
przez które nie może akurat teraz przyjechać do matki. W zasadzie
niemal na okrągło miał kogoś śmiertelnie chorego... A jeśli
Tomek rzeczywiście ma taki dar w rękach? Kto to może wiedzieć?
Gdy ona sama była chora godzinami trzymał swoje dłonie na jej
brzuchu i życie do niej wróciło. Z dnia na dzień czuła się
lepiej. Mówił, że przyjechał ją uzdrowić. Żartował? A jeśli
naprawdę uzdrawiał? Ach, uzdrawiał, czy nie – przecież do Włoch
nie pojedzie. Nie miał nawet paszportu. Nic nie można było zrobić.
Rozmyślania o Tomku odsunęły z jej głowy obraz pieniędzy i
wreszcie usnęła.
Wrócili Hubert i Piotrek z pieskiem.
Podniosła się wrzawa i śmiech. Później zajrzał Smulczyński,
naoliwił jej zamek w drzwiach do piwnicy, dostał pół chleba i
poszedł do domu. Babcia Stefania przypomniała sobie o
„rozbebeszonym” neseserze, poskładała wszystko do niego z
powrotem i Piotrek odniósł neseser do pokoju Stefanii. Wrócił
ład, lecz nie spokój. Psiaka było wszędzie pełno, obwąchiwał
całe mieszkanie na dole i zostawiał „mokre ślady”, a Piotrek
był zaskoczony tym, że to on ma sprzątać. Nie tylko sprzątać –
ale także gotować jedzenie dla psa.
- Ale ja nie umiem!
- To musisz się nauczyć, bo inaczej twój pies umrze z głodu!
I nie chcę go widzieć w salonie! Nie będzie mi tu sikał na dywan!
Jak zmądrzeje, to od czasu do czasu pozwolę mu wchodzić.
-
Musisz mu uszyć legowisko – podpowiedział Hubert.
- To
znaczy CO? - babcia zrobiła „wielkie oczy”.
- Piotrek,
przynieś mi jakąś bardzo starą i za małą na ciebie bluzę
dresową.
A kiedy już Piotrek przyniósł, Hubert tłumaczył
babci, jak ją wypchać, jak przyszyć rękawy, by z bluzy zrobiło
się prawie okrągłe legowisko, obwiedzione usztywnionym rantem
rękawów. Sprawa okazała się dla babci prosta i obiecała, że
zajmie się tym jak najszybciej, nawet ma jakieś stare, byle jakie
jaśki wypełnione watą, które rozpruje i poświęci dla psa. A w
rękawy włoży zniszczone ręczniki.
- Później całość
przykryj starym kocykiem, czymś łatwym do prania, może też być
stary ręcznik – instruował dalej Hubert.
- Dobrze,
legowisko zrobię, ale psem zajmować się nie będę! - zbuntowała
się babcia.
- Chyba jednak od tego nie uciekniesz, bo
Piotrek za długo jest w szkole, psinka tyle nie wytrzyma bez
sikania... No patrz, znowu kałuża! Ganiaj po szmatę Piotruś.
- No nie wiem... To mi się wcale nie podoba! - narzekała
babcia. - I smycz jakąś trzeba mu kupić. Albo chociaż kawałek
mocnego sznurka... A skąd ty tyle o tym wszystkim wiesz?
-
Moi koledzy mają psy, czasem tam chodzę i widzę.
- To mi
przepis na zupę dla psa przynieś. A właśnie – jak on ma na
imię?
Ale Piotrek jeszcze nie wiedział. - Myślę nad tym.
Nie spodziewałem się przecież szczeniaka. Ale fajny jest, co nie?
Rzeczywiście szczeniak był sympatyczny. Czarny, na grubych i
dość długich łapach, na pewno nie należał do psich miniaturek.
Oprócz inteligentnego spojrzenia brązowych, niemal czarnych oczu,
miał też temperament, co udowadniał swoją niesamowitą
ruchliwością. Ale ręce Piotra i tak wydawały mu się
najwygodniejszym legowiskiem, kiedy na chwilę zapragnął
wypoczynku. Od pierwszej chwili garnął się do niego, jakby to on
sam wybrał Piotra na swego pana.
- O, mamy nowego lokatora
– powiedziała pani Maria wjeżdżając do salonu.
- I w
ten sposób zniknie cisza i spokój w naszym domu – pokiwała głową
babcia. - Piotruś, wyjdź z nim na dwór, niech tam trochę posika,
a ja zrobię kolację dla wszystkich.
- Mnie już nie
uwzględniaj, babciu. Ja już lecę do domu – oznajmił Hubert. - I
jeszcze jedno, Piotruś: nie pozwalaj, by ci psa dziewczyny
zagłaskały na śmierć. Najlepiej przez jakiś czas nie chwal się
kolegom. No i koleżankom. Niech on wrośnie w ten dom i niech
zrozumie, że ty jesteś jego panem. W zasadzie tylko ty powinieneś
go karmić. Pamiętaj o tym. Miski się myje za każdym razem i
często zmienia wodę. O, miski też trzeba kupić. Pamiętaj – nie
pozwalaj obcym głaskać psa. A zupę z samochodu wziąłeś?
- Jaką zupę? - zainteresowała się natychmiast babcia.
-
Babcia Helenka dała słoik psiej zupy. To na dziś i na jutro rano
starczy, ale później trzeba ugotować. I żadnych kurzych kości!
- Uf... To się cieszę, że dziś nic nie muszę gotować, bo po
prawdzie jestem tym praniem bardzo zmęczona. Na szczęście, mimo
kontaktu z psem, nie kicham i nie puchnę. Może będzie dobrze choć
w tej jednej sprawie. Ale tak czy tak nie mam zamiaru go dotykać.
To z całą pewnością nie był nudny dzień. A jeszcze się nie
skończył.
Cz.41. Koniec września 1975 r.
Wierzbina. Nudny dzień.
Stefcia zniosła swój neseser
na dół – lekki był: kilka ciuszków i bielizna. Koszula nocna,
kapcie, zapasowe buty-czółenka, trochę kosmetyków. Dokumenty
(łącznie z tłumaczeniami) i pieniądze miała w torebce. Źle się
czuła, bo na tydzień przed czasem dostała miesiączkę i to
wyjątkowo bolesną. W ostatniej chwili założyła na szyję
szmaragdy. Udało się jej spleść włosy tak, jak nauczył ją
Kamil. Dobrze wyglądała, tyle, że była zbyt blada. Chwilę
zastanawiała się nad kapeluszem. To Kamil powiedział, że ma
wyglądać rewelacyjnie. Jeśli to jest rewelacyjnie... Nie, nic
więcej nie mogła zrobić. Zatem kapelusz.
- Jak wyglądam?
- zapytała babcię, która krzątała się przy kawie i śniadaniu.
Babcia przyjrzała się jej krytycznie.
- W
porządku. Ale musisz coś zjeść. Wczoraj nie tknęłaś kolacji.
Nie możesz o pustym żołądku. Edzio już zjadł. Siadaj. A ja idę
rzucić okiem na twój pokój, bo może coś zapomniałaś.
- Zdjęłam pościel do prania, bo w nocy poplamiłam..,
-
Dobrze. Zajmę się tym później. A... jak się czujesz?
-
Chyba kiepsko, ale będzie lepiej. To przez tę miesiączkę. Ta
wiadomość... To rozwaliło mnie od środka. Ale mam tabletki od
doktora i swoją pabialginę. Będzie dobrze.
Na piętrze
pani Stefania wyjęła z szafy czarną sukienkę wnuczki i starannie
ją złożyła. Po zastanowieniu odszukała stosowny do niej żakiecik
– też czarny. Spakowała to razem i zaniosła do pokoju syna.
Edwarda nie było, czyli był przy samochodzie. Okrywając pakuneczek
połą swetra przemknęła do niego do garażu. Dopiero zaczynało
się rozwidniać. Poranek był chłodny.
- Dla Stefci.
Schowaj w swoim bagażu, ale jej nic nie mów.
- Jasne.
Gdy odjeżdżali przykazywała im jeszcze, by dzwonili do niej,
gdy tylko będą mieli jakieś wieści o Liamie. Za kierownicą
siedział Edward. Stefcia usiadła z tyłu. Według planu pojechali
pod dom Beli, zabrać jego i Huberta, który miał wrócić do domu
jako kierowca. Edward nie chciał zostawiać auta na postoju, bo w
sumie nikt nie wiedział, kiedy ten powrót nastąpi.
Później
pani Stefania zajęła się porządkowaniem kuchni, salonu, pokoju
syna i Stefci. A wszystko jak najciszej, bo pani Maria i Piotrek
jeszcze spali. Odkurzaczem przejedzie się później, gdy ta dwójka
już wstanie. Teraz podlała kwiaty doniczkowe i otuliwszy się
grubym szalem wyszła na werandę. Dzień wstawał słoneczny,
pogodny. Siedziała prawie bezmyślnie, bo czemuś nie mogła się
nawet modlić. Pamiętał, że ma ktoś przyjechać z przesyłką od
Liama, ale nie snuła domysłów na temat zawartości. Miała
nadzieję, że jej ukochana trójka doleci bezpiecznie do Rzymu.
Wiedziała, że Liam budował hotel w Pineto. Kiedyś razem z synem
sprawdziła na mapie gdzie to Pineto jest. Wiedziała, że droga z
Rzymu do tego miasteczka zajmie od dwóch do trzech godzin. Ale teraz
Liam był w klinice w Rzymie. Podobno w najlepszej. Kto to jednak
może wiedzieć? Zapewne w Pineto nie było szpitala... Zapewne
przewieziono Liama helikopterem... Jak się on dziś czuje? Miał
mieszkać w jakimś hoteliku w tym Pineto. Nie, to nie hotelik, a
pensjonat. Szperała w pamięci... co jeszcze wiedziała? Po co mu
całe piętro pensjonatu? - zapytała wtedy Stefcię. Bo i wspólnik
Liama też tam mieszkał, ten, który teraz miał wakacje. Zapewne
powiadomili go już o wypadku i do tej pory zdążył przyjechać.
Przecież ktoś cały czas musi się zajmować budową. Nie mogła
sobie przypomnieć nazwiska tego wspólnika, ani nawet imienia.
Natomiast włoski kierownik budowy brzmiał jakoś znajomo, jakby z
polska, jego od razu zapamiętała: Allesandro Angeli. Jakoś tak,
albo bardzo podobnie. Lindell – przypomniała sobie nazwisko
wspólnika, na zasadzie skojarzenia z powszechnie znaną „Anią z
Zielonego Wzgórza”. Ale imię? Pamiętała tylko, że „trzeszczało
w zębach”. Zrobiło się jej chłodno. Rozejrzała się po
ogrodzie. O, to z całą pewnością nie był dzień na podziwianie
przyrody. Zresztą zieloność ogrodu już z wolna przygasała.
Trawniki nie lśniły szmaragdem jak to bywa wiosną. A zamiast
śpiewających małych ptaszków zbyt często krakały wrony. Edzio
mówił, że w jakimś PGR-ze wyłożono dla wron zatrute jaja i to
skutecznie podziałało na ich populację. Jednak wron wciąż było
dużo. Czy nadal wykładano takie jaja? Westchnęła ciężko. Jest
starą, zmęczoną kobietą. I choć nadal nie boi się pracy, to
jednak takie przeżycia jak te, które dotykały Stefcię –
dotykały także ją i przyczyniały się do psychicznego zmęczenia.
Jakże bardzo pragnęła spokoju! Zwykłego spokoju. Bez tego
miotania się od przykrości do przykrości, Chciałaby powiedzieć –
co to mnie obchodzi! Ale nie mogła. To wszystko dotykało ją do
żywego! Miała więcej wnuczek i wnuków, kochała je wszystkie. Na
szczęście żadne z nich nie cierpiało. Jednak Stefcia...? O, jakże
bolało ją serce. Biedne dziecko. Ciężko zdobywa tę swoją
dorosłość. Już kiedyś zastanawiała się wraz z Edziem, co za
klątwa dotyka jej Stefcię. Zamiast tych wszystkich prezentów od
Liama sto razy lepszy by był zwyczajny spokój. Nawet nudny, ale
spokój. No nic, chyba już pora obudzić Piotrusia. Podniosła się
z fotelika. Zobaczyła, że do domu zbliża się Smulczyński.
Ukłonił się jej z daleka, a kiedy był całkiem blisko,
powiedział, że ich stary, emerytowany proboszcz jest umierający.
- O mój Boże – westchnęła. _ co się stało?
-
Starość. Ma już osiemdziesiąt dziewięć lat.
- A skąd
pan wie, że umierający?
- Od sąsiadki. Jej wnuk jest
ministrantem. Na wczorajszej wieczornej mszy modlono się w intencji
proboszczulka... Taki dobry, spokojny człowiek... I tyle dobrego
zrobił dla parafii... Tak ciężko kiedyś walczył o remont
kościoła. I dopiął swego.
- Tak... To nawet nie są
takie odległe czasy... Hm... Całe nasze życie to droga do
Piotrowej bramy... O ile zostaniemy tam wpuszczeni. Może zrobię
kawy, co?
Smulczyński zastanawiał się przez chwilę.
- A pani Tereska już jest?
- Nie, jeszcze nie ma.
- To idę do pani na chwilę...
Zrobiła dwie kawy
zaparzone w szklance, a dla Piotrka kakao. Nie miała ciasta, wczoraj
zostało zjedzone do ostatniego okruszka. Zaraz będzie musiała coś
upiec, najlepiej murzynka, bo prosty i szybki, a może będzie
musiała poczęstować południowego gościa... Rozmawiając ze
Smulczyńskim robiła kanapki dla wnuka, a i przed mężczyzną
położyła kilka na talerzyku. „Je, aż mu się uszy trzęsą” -
zapewne znów bez śniadania...
Zapomniałem wczoraj kupić chleba
- przyznał się mężczyzna. - Czasem mi się tak zdarza...
- I
nie idzie pan rano kupić? Przecież sklepy są od szóstej...
-
A jakoś nie.
- I co? Na głodno aż do obiadu? To sił do
pracy panu zabraknie.
- Stosuje trzy łyżeczki cukru.
- Co
to znaczy?
- Biorę łyżeczkę cukru i popijam letnią wodą.
Potem następną i następną. Trzy mi wystarczają.
- Typowy
mężczyzna – popatrzyła na niego ze zgrozą w oczach. I dorobiła
więcej kanapek.
Nie musiała budzić Piotrka, wstał „sam z
siebie” - słyszała szum wody w łazience i jakieś głośne
szurania. Chwilę później młody zbiegł na dół już z torbą z
książkami. Przecedziła mu kakao przez sitko, bo nie lubił
kożuchów. Koło talerza z kanapkami położyła zawinięte w folię
kanapki do szkoły.
- Jakieś nowiny, babciu? - zapytał po
grzecznym „dzień dobry”.
- Nie, nie było żadnych
wiadomości. Na razie bez zmian.
- O której może być
telefon?
- Myślę, że dopiero po piętnastej. Samolot ma
międzylądowanie w Paryżu, więc to trochę potrwa.
- Boisz
się?
- Nie, Piotrusiu – pogładziła wnuka po włosach, choć
wiedziała, że on tego nie lubi. - Jestem dobrej myśli. Trzeba
ufać Panu Bogu.
- Ja dziś wracam o wpół do drugiej. Jak bym
się trochę zagadał z kolegami to nie bądź na mnie złą.
-
Oby to nie było zbyt długie „zagadanie się”. Pamiętałeś o
stroju na WF?
- Tak. Mam wszystko.
Babcia Stefania
usiadła na swoim miejscu przy stole. Obaj mężczyźni bez
pośpiechu kończyli śniadanie. Ona piła kawę i też jadła –
pół kromki chleba ze szwedzkim masłem. Lubiła smak tego masła i
nie chciała go psuć żadnym tam obłożeniem. Ogarniała myślą,
co ma w pierwszej kolejności do zrobienia – kupić chleb i mleko.
I to zaraz po wyjściu Piotrusia do szkoły, bo później robienie
ciasta i czekanie na tego nieznanego gościa. I na telefon od
swoich. Tomek też by mógł zadzwonić. Zawsze była głodna
wiadomości od najmłodszego syna. Ale o tej porze nie zadzwoni –
jest w pracy, w przychodni. Sama do niego przekręci pod wieczór.
Może jeszcze kupi jakąś gazetę i zapałki?
- To ja już
lecę, babciu. Jak potrzebujesz jakieś zakupy, to spisz na kartce i
postaram się po lekcjach kupić. Do widzenia – mówi szybko, ale
naczynia po swoim śniadaniu zdążył odnieść do zlewu.
- Ja też już pójdę. Bardzo dziękuję za śniadanie.
-
Panie Władeczku, na obiad proszę jak zawsze i od razu mówię, by
po pracy też pan zaszedł, bo może nie zauważę, jak pan będzie
wychodzić, a mam dla pana zadanie.
- Coś się stało?
- Nic ważnego. Tylko zamek w drzwiach do piwnicy nie chce się
gładko otwierać.
- To może ja od razu...
- Nie,
nie. Po pracy. A teraz, póki pani Maria śpi – ja też wychodzę.
Po podwórku już się kręcili obcy – sklepikarze
kupujący zieleninę do swoich sklepików. Ostatnio Edward zabronił
im wjazdu na podwórko, więc ustawiali się w rządku na ulicy. Dla
Teresy to był najtrudniejszy moment dnia. Wydawała towar,
pracownicy ładowali go na taczki i odwozili do samochodów. Teresa
biegała tam i sam z notatnikiem w ręku, zapisywała, czasem kazała
swemu pracownikowi coś dowieźć, a potem podstawiała notes
odbiorcy do podpisu i wyrywała dla niego kopię zapisu. Irytowała
się, gdy ktoś chciał tylko jedną skrzynkę „drobiazgu” (
pięć kilogramów marchwi, kilogram pietruszki, po dziesięć
pęczków różnej zieleniny i skrzynkę kapusty), ale było tak
całkiem często. Druga fala odbiorców pojawiała się już po
piętnastej, byli to ci, którzy mieli daleko, a chcieli mieć towar
na wczesny ranek. Teraz mieli czas i zdarzało się, że marudzili
nad jakością towaru. Teresa znów była cała w nerwach, bo
przecież wszystko było świeże! Rozliczenie robiła raz w
tygodniu, w sobotę i oczekiwała, że w poniedziałek dostanie
pieniądze, ale od czasu do czasu ktoś zawalał sprawę. Ostatnio
się zbuntowała – będą pieniądze – będzie świeży towar.
Edward szedł ludziom bardziej na rękę, jednak on rzadko wydawał
warzywa. Gdy były jakieś popularne imieniny zamawiano także
kwiaty, ale to było wielkie rozdrobnienie, Teresa nie lubiła
sprzedawać po kilka róż, goździków, frezji lub gerber. Kwiaty
były na giełdę. W końcu ustąpiła na tyle, że zawsze u niej
można było kupić goździki. Sprzedawał wtedy wiązanki nawet
pojedynczym osobom – pięć goździków, gałązka paprotki,
wstążeczka i lśniący, przezroczysty celofan. Marszczyła czoło,
gdy przychodziło dziecko i prosiło o jednego goździka „bez
przybrania”. Choć była wredna – wiele razy dawała je
smarkaterii bez pieniędzy. Babcia Stefania o tym wiedziała...
Wróciła z zakupów (chleb dla Smulczyńskiego!), pomyła
naczynia po śniadaniu, zrobiła ciasto i wstawiła je do
piekarnika. Usłyszała, że pani Maria już się krząta u siebie,
więc znów zrobiła kawę i położyła na stole produkty potrzebne
do śniadania. Pani Maria raz jadła ledwie pół kromki, innym
razem dwie, albo też czasem dwie bułeczki, to znów tulko skubnęła
trochę ciasta. Dziś ciasta jeszcze nie było, chociaż po kuchni
już się unosił miły, kakaowy zapach.
- Będę zaraz
odkurzać mieszkanie, to i pani pokój też bym odkurzyła, jeśli
można.
Odkurzyła cały dom, gdzie było można to zmyła
podłogi, zdjęła bieliznę pościelową z łóżka Edwarda i
namoczyła pranie. Nuda. Zwyczajne codzienne czynności. Jutro niech
Smulczyński zabije jedną kaczkę, a ona ugotuje czerninę – już
planowała dzień następny. Ani Stefcia, ani Piotrek czernili nie
jadali. Edzio jadł wszystko – bez grymasów. Tak samo Bela. A
Tomek? Nie pamiętała... Nie lubił miętowej herbaty... I zupy
pomidorowej z ryżem.
Do kuchni zajrzała Tereska,
zapytała, jakie warzywa dziś będą potrzebne. Szczaw bardzo
ładnie „odbił”, więc ona poleca, bo to już ostatni tego
roku. Czy kwiaty też babci przynieść? Są pierwsze chryzantemy i
resztka frezji. I trochę róż. Jutro jedzie na giełdę z różami,
więc tych najładniejszych nie da. Zabiera też te z Karolinki. Już
kazała je ściąć. Wojtek będzie za kierownicą, bo na Edzia to
już całkiem nie można liczyć.
- Przecież wiesz, że
musiał jechać do Włoch – przerwała monolog babcia.
-
Włochy, Włochy – powiedziała lekceważąco Teresa, unosząc
obie ręce do góry i tym gestem podkreśliła swoją dezaprobatę.
- Dobrze, że akurat Wojtek może jechać.
Nie zapytała o
zdrowie Liama, chociaż wiedziała o wypadku. Cała Tereska.
Ciasto się nie udało. Tak ładnie wyrosło, a gdy wyjęła z
piekarnika – po chwili zapadło się na środku – zakalec!
Zrobić następne, czy wysłać Smulczyńskiego do cukierni? Nie ma
co myśleć – znów wyjmowała z szafki konieczne produkty –
zrobi keks. Ale dlaczego z tego murzynka wyszedł zakalec? Telefon.
Odebrała szybko.
- Jest Piotruś? - pytał dziadek z
Karolinki.
- W szkole.
- To dobrze. Mam szczeniaka.
Cały czarny, tak jak Piotrek chciał.
- O, to się nasz
wnusio ucieszy!
- Edka chyba nie ma...?
- Nie ma.
Pojechał do Włoch.
- Jakoś dostarczę psiaka, może ktoś
od nas będzie jechał do Wierzbiny. Jak nie dziś, to jutro.
- Mogę wysłać Huberta, gdy wróci z Warszawy.
- Dobry
pomysł.
- A co u was słychać?
- Wszystko w
porządku. Róże uszykowane, może Terasa przyjeżdżać. W
zasadzie mogę podać pieska przez Teresę.
- Lepiej nie.
Wiesz, jaka ona jest.
- Ano wiem. A co u ciebie? No i co z
Liamem?
- Wczoraj się pogorszyło. Oni dziś polecieli do
Rzymu, więc teraz czekam na telefon.
- Będzie dobrze. A
jak ty się czujesz?
- Już dobrze.
- A było źle?
- Od czasu do czasu boli mnie głowa. Wczoraj bolała wyjątkowo
mocno.
- Za dużo myślisz. I nie przemęczaj się .
Zwolnij obroty. Nie wszystkiego musisz robić sama. I nie musisz się
wszystkim przejmować.
- Pozdrów Helenkę. Zdrówka wam
życzę.
Pożegnali się. „Nie musisz wszystkiego robić
sama”? Nikogo innego nie ma! Przez szybkę w drzwiczkach kuchenki
sprawdziła, jak rośnie ciasto – chyba dobrze. Chodziła po domu
i wietrzyła kolejne pokoje. U Piotrusia zostawiła otwarte okno aż
do jego powrotu. Dzień nadal był rześki, pachnący już jesienią.
Przysiadła na werandzie. Jeszcze dziesięć minut, a ciasto powinno
być gotowe... Nudny dzień przeznaczony na czekanie... Oby na końcu
były dobre wiadomości...
- Pani Stefanio, wychodzę na
spacer!
- Powodzenia!
- Może coś trzeba kupić?
- Nie, nie trzeba.
- Wrócę gdzieś za dwie godziny,
jak zwykle.
Później pani Stefania wyjęła keks z
piekarnika i bardzo ostrożnie postawiła go na blacie. Jeśli i ten
opadnie... Ale nie opadł. Gdy nieco wystygł wyjęła go na
specjalny długi talerz, a po lekkim przestudzeniu bardzo cienką
stróżką zrobiła trochę czekoladowych kresek – tak dla ozdoby.
Oczekiwanie na obcego gościa przeciągało się. Powinna zrobić
pranie, ale nie chciała tego teraz zaczynać. Najpierw gość.
Później obiad i jednocześnie pranie. A następnie znów czekanie.
Usiadła przy stole w kuchni i przeglądała gazetę. W zasadzie
czytała same nagłówki. Pożary w Warszawie... Mój Boże! Spłonął
niedawno dom towarowy, a trzy dni później asfaltowa jezdnia na
moście. Podpalenia? Bardzo możliwe... Cały czas są polityczne
tarcia. A wytyczne na VII Zjazd PZPR i tak ważniejsze od pożarów
– ma być zmiana w konstytucji... Co ją to wszystko obchodziło?
Nic a nic! Ale Edzio w cichości czterech ścian narzekał na
podatek od szklarni, który musiał w tym roku zapłacić. Duży
dodatkowy podatek.... Bał się, że za to nowe auto też będzie
musiał zapłacić jakieś extra pieniądze – niby za wzbogacenie
się, bo władza rzekomo chciała zwiększyć świadczenia socjalne
dla ludności... Jakoś nikomu się jednak nie polepszało. Na co te
pieniądze poszły? Bo jednak nie do szarego, przeciętnego
Kowalskiego.
Spojrzała na zegar – dochodziła jedenasta.
To teraz tamten pan może być w każdej chwili. I był –
dwadzieścia minut później, wjechał na podwórko i zatrzymał się
bardzo blisko ścieżki do domu. Pani Stefania wyszła mu naprzeciw.
- Czekałam na pana – powiedziała, podając nieznajomemu
rękę. Na samochodzie były znaki dyplomatyczne. Patrzyła ciekawie
na obcego – mógł mieć niespełna pięćdziesiąt lat. Wyglądał
na Włocha – ciemne włosy, brązowe oczy, lekko oliwkowa cera.
Szczupły, średniego wzrostu.
- Czyli dobrze trafiłem.
Pani Stefania Żak? - mówił z obcym akcentem. Włoskim?
-
Tak. Jestem babcią młodej Stefanii Żak, która dziś pojechała
do Włoch do Liama Rybbinga – powiedziała to wszystko po to, aby
nieznajomy upewnił się, że trafił we właściwe miejsce. -
Zapraszam do środka.
- Może najpierw bagaż.
Wyjął z bagażnika duży neseser oraz znacznie od niego mniejszą
skórzaną walizkę. Jak się później okazało walizka była
metalowa, a skóra stanowiła tylko jej opakowanie.
-
Wypije pan kawę albo herbatę? - zapytała gospodyni.
-
Tak, ale najpierw załatwmy sprawę przesyłek. Ta duża, chociaż
ciężka, jest mało ważna. Natomiast druga... - położył ją na
stole w salonie i zaczął rozpinać pokrowiec, a następnie
kluczykiem otworzył metalowe zamki. Wreszcie uniósł wieko.
Pani Stefania jęknęła i osunęła się na fotel.
STEFCIA Z WIERZBINY - © Elżbieta Żukrowska
Cz.40. Jesień 1975 r. W Wierzbinie
– a to się narobiło...
- Ślub? Jaki ślub? Co to za
pomysł? - Edward nie mógł uwierzyć w to, co mówi jego ukochana
córeczka. Już i tak „poszła na całość” zakochując się w
obcokrajowcu, ale ślub po dwóch-trzech miesiącach znajomości to
zdecydowanie przegięcie! - Wybij to sobie z głowy! Żadnego ślubu
nie będzie! Ja rozumiem, że musisz do niego jechać. Rozumiem, że
w takiej strasznej chwili chcesz być blisko kochanej osoby. Ale
ślub? Nie, nawet nie ma mowy. Sama wcześniej mówiłaś, że
pobierzecie się dopiero wtedy, gdy skończysz studia.
Edward poderwał się z krzesła i zaczął krążyć po kuchni. Jego
matka siedziała nieruchomo z rękoma na podołku, a Stefcia kończyła
wycierać naczynia umyte po obiedzie.
- Zrobię wszystkim
herbatę – burknęła pod nosem. Nie umiała odpowiedzieć na
zarzuty ojca. Pomysł ze ślubem wyszedł od Rybbingów, nie od niej.
Nalała wody do czajnika i podpaliła pod nim gaz. Musiała mieć
zajęte ręce. Ustawiała szklanki na tacy, wkładała do nich
torebeczki z herbatą, wyjmowała z szufladki łyżeczki. To ją
uspokajało. Odrywało myśli od Liama. I od jutrzejszej podróży do
Włoch. Tyle razy już latała samolotem, a teraz się bała. Bała
się każdego nowego dnia, a w szczególności telefonu z Włoch.
- I co dalej? Weźmiesz ślub, przerwiesz studia i poświęcisz
się pielęgnowaniu Liama?To nie może być rozwiązanie! Przecież
on, nawet jeśli przeżyje, to może zostać kaleką na całe życie!
Chcesz się przywiązać do inwalidzkiego wózka? Siostra
miłosierdzia, psia krew!
- Tato, nie wiem, co przyniesie
jutrzejszy dzień, a chcesz, abym planowało to, co będzie za rok?
Nie wiem, tato. Nawet dzisiejszy telefon od Rybbingów może wszystko
zmienić. Nie gorączkuj się tak, nie irytuj. Jeśli będzie tak
trzeba, to zostanę z Liamem nawet wtedy, gdy pozostanie kaleką. To
nie podlega dyskusji. Koniec.
- Ona ma rację – odezwała
się babcia prostując plecy. Na razie owcza skóra podarowana jej
przez Stefcię nie dała jeszcze rezultatów, plecy nadal często
bolały. Może to nadmiar pracy? Ostatnio prawie nie odpoczywała,
cały czas miała czymś zajęte ręce. - Nie wybiegaj myślą za
daleko. Przyjdzie czas – przyjdzie rada. A Stefcia tak czy inaczej
skończy studia, tego jestem pewna. Gdyby ten ślub w jakiś sposób
miał pozytywnie wpłynąć na chorego, to ja będąc na miejscu
Stefci wcale bym się nie wahała. Ja ją rozumiem. Dla kochanego
mężczyzny kobieta jest w stanie wszystko poświęcić. Samą
siebie. I nie ma się co na to oburzać, bo już tak jesteśmy –
my, kobiety – skonstruowane.
- Mamo! Co też ty
opowiadasz! Przed Stefcią całe życie...
- No właśnie –
całe życie – nie dała sobie przerwać pani Stefania. - I co?
Chcesz, aby ona całe życie pluła sobie w brodę, że mogła coś
zrobić dla tego chłopaka, nawet poprzez ślub uratować mu życie,
a tego zaniechała? Nie, w żadnym wypadku nie możesz im bronić
tego ślubu.
- Babciu, tato – Stefcia postawiła tacę ze
szklankami na stole i ciężko usiadła obok babci – od
przeznaczenia się nie ucieknie. Co ma być, to będzie. Dziś mam
wrażenie, że moje życie zawsze będzie pod górkę i pod wiatr –
mówiąc to miała na myśli śmierć matki i krakowski napad zimą.
A nawet to, że ojciec niedawno tak „latał po babach”. Chociaż
– na szczęście – ostatnio się uspokoił. Nocował w domu.
Chociaż tyle. - Widocznie już tak mi sądzone, że za bary z
losem... Nie będę chować głowy w piasek.
- A jeśli on
na całe życie zostanie kaleką? - nie dawał za wygraną ojciec.
- Powiem, że widocznie tak musiało być. Tato, koniec z tym
dzieleniem włosa na czworo. Siadaj i wypij z nami herbatę. Już się
spakowałeś?
- Doszedłem do wniosku, że mam za mało
bielizny. I wszystko jakieś sprane, zniszczone. Nigdy wcześniej nie
zwracałem na to uwagi – powiedział odsuwając krzesło i siadając
na wprost matki.
- Chyba masz rację, ale w tech chwili nic
się nie da zrobić. Najwyżej będziesz musiał kupić coś sobie we
Włoszech – zasmuciła się matka. Spojrzała na ścienny zegar. -
Nakładaj buty i bierz kluczyki od samochodu. Mamy jeszcze pół
godziny czasu, sklep pani Małgosi powinien być jeszcze otwarty.
Jedziemy – powiedziała do syna. - Herbatę wypijemy później.
- No i dobrze, bo podkoszulki, takie do ludzi, to też chyba są
tylko ze dwie – zgodził się Edward.
Stefcia została
sama. Pani Maria zapewne była na popołudniowym spacerze. A ona
została, by czekać na telefon. Była już spakowana, tylko zamknąć
neseser. Wczoraj zastanawiała się nad tym, czy wziąć ze sobą
swój letni biały kostium. W razie konieczności mogłaby ubrać się
w niego do ewentualnego ślubu. Ślub w szpitalu... Zrezygnowała z
kostiumiku – ubranie wcale nie będzie ważne. Zapakowała za to
czerwoną sukienkę, ulubioną sukienkę Liama. Babcia to widziała i
kręciła przecząco głową. A Stefcia po namyśle spakowała
jeszcze sukienkę z żakietem w kolorze écru – na wszelki
wypadek.
- Ty na wszelki wypadek to weź ze sobą coś
czarnego. Licho nie śpi – powiedziała wówczas, stojąc w
drzwiach pokoju wnuczki.
- Pewnie powinnam, ale nie zrobię
tego. Nie będę kusić losu. On musi żyć. Musi wyzdrowieć.
Babciu, ja go kocham. To jest jedyna miłość mego życia. Sama
mówiłaś, że Żakowie kochają tylko raz. Nie będzie mi potrzebny
żaden czarny ciuch. Nie. I koniec.
- Och, dziecko,
dziecko... Obyś miała rację. Obojgu wam tego życzę z całego
serca. - I wyszła, po cichu zamykając drzwi.
Stefcia
usłyszała, że pani Maria wjechała wózkiem do salonu. Zawsze była
zażenowana tym, że na kółkach wózka wnosi do domu piasek.
Robiła, co mogła, aby się jego pozbyć. Gdy było sucho – nawet
przez chwilę jeździła po trawniku przed werandą. Stefcia poszła
do niej, zapytać, czy czegoś nie potrzebuje. O tej porze powinna
zjeść coś lekkiego.
- Nie, nie będę jadła –
powiedziała pani Maria. - muszę tylko umyć ręce. Ale chętnie
wypiję herbatę.
- Gorącą czy przestudzoną?
- O,
masz nawet przestudzoną?
- Jest jeszcze dosyć ciepła,
jednak już nie wrzątek. Zrobiłam dla babci i taty, ale ich
poniosło po jakieś ostatnie zakupy. Zaraz wrócą. Nawet nie
zdążyli swych herbat posłodzić. Zapraszam.
- A ja ty
się, dziecko, czujesz? - zapytała pani Maria po powrocie z
łazienki. Zajęła swoje miejsce przy stole, a Stefcia podsunęła
jej herbatę.
- Nie wiem – odpowiedziała ze smutkiem.
Zwiesiła głowę na pierś i też usiadła przy stole, jak najbliżej
telefonu. - Jestem pełna niepokoju... Dobrze, że już jutro
jedziemy, że zobaczę Liama, że zobaczę wszystko na własne oczy.
Te ostatnie minuty przed telefonem są najgorsze...
- Byłam
w parku. Polska jesień jest przepiękna! Na razie jest mało
kolorowych liści, bo jeszcze nie było przymrozków. Ale to już
niedługo – powiedziała pani Maria bez związku.
- Proszę
– niech się pani opiekuje moją babcią, bo ona na pewno wszystko
mocno przeżywa, tylko nam nie pokazuje, jak bardzo jest jej trudno.
Niech pani będzie przy niej, niech z nią rozmawia, byle tylko nie
zasklepiła się w żałości i smutku. Ja mam ciągle nadzieję, że
Liam wyzdrowieje. Pewnie już nigdy nie będzie tak sprawny jak
dawniej. Ale wyzdrowieje. Będzie żył.
- A ty pamiętaj i
dzwoń do domu jak najczęściej, nawet dwa razy dziennie, a już
koniecznie, gdy będą jakieś zmiany w stanie zdrowia twego
chłopaka.
- Tak, oczywiście. Tego nawet nie musiała mi
pani przypominać.
Później siedziały w ciszy. Telefon nie
dzwonił. Zegar tykał miarowo. Nic się nie działo. Minęła
osiemnasta. Wróciła pani Stefania z synem – po nieudanych
zakupach. Oczywiście nie było żadnej bielizny, za to kupili dwie
białe koszule do garnituru i dwie kolorowe koszulki polo.
-
Te polówki – powiedziała babcie – to pewnie po drugim praniu
będą już na szmaty do podłogi, taka tandeta... A jak się pani
czuje? Telefonu pewnie jeszcze nie było...
Stefcia znów
nalewała wodę do czajnika i podpalała pod nim gaz. Babcia umyła
ręce w kuchni i wyjęła z lodówki ciasto z owocami. Zaczęła je
kroić na zgrabne kawałki. I w tej chwili odezwał się telefon.
Stefcia rzuciła się do słuchawki. Ale to nie był ten oczekiwany –
z Włoch.
Mężczyzna mówił z obcym akcentem. Nie
przedstawił się. Najpierw upewnił się, że ona to Stefania Żak,
a następnie powiedział, że ma dla niej przesyłkę od pana Liama
Rybbinga. Nie mógł wcześniej dostarczyć, bo brał udział w
karambolu w Alpach i dopiero wczoraj przyjechał do Polski. Ale obie
przesyłki są nienaruszone. „Obie przesyłki?” Przyjedzie jutro
około jedenaste, może dwunastej w południe. Ma podróż służbową
aż za Przemyśl, więc będzie mu niemal po drodze.
- Ale
mnie nie będzie – powiedziała Stefania. - Jutro wylatuję rano do
Włoch, bo Liam miał wypadek i jest w szpitalu. W domu będzie moja
babcia.
- Czy jest to osoba godna zaufania? Jedna z przesyłek
jest niezwykle cenna...
- Oczywiście, że jest!
-
Czy jest pani tego absolutnie pewna?
- Najzupełniej.
- A kiedy pani wraca?
- Tego nie wiem. Może za tydzień. Nie
wiem. Stan Liama jest bardzo ciężki.
- Czyli mam obie
przesyłki zostawić pod opieką pani babci?
- Tak. Pod jej
opieką będą całkowicie bezpieczne.
Mężczyzna milczał
przez chwilę.
- No dobrze – powiedział w końcu. -
Prawdę powiedziawszy zawartość tych walizek jest dla mnie...
Dobrze. Jutro je przywiozę. Adres mam, więc nie powinienem błądzić.
Proszę powiedzieć swojej babci, aby w tym czasie koniecznie była w
domu, bo nie mógłbym dalej jechać z takim bagażem, a powrót do
Warszawy zająłby mi zbyt wiele czasu. A jestem z kimś umówiony.
- Jak się pan nazywa?
Znów chwila milczenia.
-
Nie, nie, bez nazwisk. To do jutra. Do widzenia.
Stefcia
powoli odłożyła słuchawkę. Przekazała co najważniejsze
rodzinie.
- Cały Liam. Nieprzytomny, a znów chce mnie
czymś zaskoczyć...
Zagwizdał czajnik i tym razem babcia
zajęła się herbatą. - On jest niesamowity – powiedziała znad
kuchennego blatu, gdzie ustawiała świeże szklanki.
- Cały
Liam... - szepnęła Stefcia. - Obiecał mi próbki tkanin do hotelu
i jakiś szlafrok. Ale musiał wymyślić coś więcej, skoro jest
tam coś cennego, bo przecież nie pościel i ręczniki! Zresztą i
tak tego nie zobaczę. Babciu, ty przejrzysz wszystko dokładnie, a
później powiesz mi przez telefon. Bardzo mnie zaciekawił.
- On cię szalenie rozpuścił! - zauważył ojciec. - Nigdy nie
słyszałem o chłopaku, który by tyle upominków przysyłał
dziewczynie. Chyba mu się przewróciło w głowie. Żaden z Polaków
nie byłby taki szczodry. A teraz jeszcze coś cennego.... Brylanty?
Będę musiał kupić sejf dla ciebie – puścił do córki oczko.
Ale Stefci wcale nie było do żartów. Telefon znów milczał.
Kiedy wreszcie zadzwonił – dochodziła dwudziesta. Liamowi się
pogorszyło... Stefania zaniosła się niepohamowanym płaczem, a
później nagle pociemniało jej w oczach i nieprzytomna osunęła
się na podłogę.
Ojciec miał przejąć słuchawkę,
jednakże córka leżąca na podłodze... Słuchawka wypadła mu z
ręki. W tym momencie do kuchni wpadł brudny i zasapany Piotrek.
Natychmiast ogarnął sytuację i podniósł słuchawkę. Przedstawił
się niezdarnie i łapczywie łapiąc powietrze powiedział łamanym
angielskim:
- Stefii leżeć na podłoga. Pan telefonować do
Bela Żak, numer... On mówić po angielsku.
- …
-
Bela Żak, numer... On jechać do Italii i tato, i Steffi. Bela Żak,
numer.... Bela Żak numer.... Pan telefonować już. Bardzo, bardzo
już. Tak... Tak... Tak...
- …
- Tomorrow. Steffi
she passed out – najwyraźniej powtórzył za rozmówcą i chyba
rozumiał, co powtarza.
W tym czasie Edward z matką
usiłowali ocucić Stefcię. Ojciec przeniósł ją na kanapę do
salonu, a matka jakimś specyfikiem smarowała jej czoło i skronie.
- Stefciu, no Stefciu. Obudź się, dziecino... Edziu, dzwoń
po lekarza!
Później Piotrek słyszał, jak ojciec rozmawia
z zaprzyjaźnionym lekarzem podniesionym głosem.
- A co to
mnie obchodzi? Szybko! Mam tu armagedon. Weź ze sobą jakieś leki.
Wytrzeźwiejesz w samochodzie. Pospiesz się, do cholery!
Lekarzowi udało się doprowadzić Stefcię do przytomności, ale czy
rzeczywiście docierało do niej, co się z nią dzieje? Żakowie nie
wiedzieli, co Stefcia usłyszała przez telefon - możliwe, że Liam
już nie żyje... Babcia Stefania tym samym specyfikiem posmarowała
swoje czoło, ona także była bliska omdlenia, a na razie potężny
ból głowy uziemił ją w fotelu. Nie mogła poruszyć głową, bo
nowa fala bólu zdawała się być silniejsza od minionej. Lekarz
jedną i drugą Stefanię karmił tabletkami, mierzył co chwilę
puls i patrzył w źrenice.
Przyjechał Bela.
Porażony stanem bratanicy i matki znacznie okroił wiadomości z
Włoch, a nawet pozwolił sobie na konfabulację – Liamowi
wprawdzie się pogorszyło, ale żyje i jest nadzieją, że dalej
będzie żył. Dopiero jego słowa podziałały na Stefcię,
otrząsnęła się z szoku i przytomnie zapytała – co dalej?
- A dalej wszystko tak, jak zaplanowaliśmy. Jutro lecimy do Włoch.
Pani Maria nie wtrącała się do niczego, jedynie z drzwi
swego pokoju obserwował rozwój wydarzeń. Teraz zrobiła dla
wszystkich herbatę, a Piotrek, już umyty, zaniósł ją na dużej
tacy do salonu. Sam z siebie wrócił do kuchni po ciasto, nakroił
kopiasty talerz i też dostarczył na stół w salonie. O talerzykach
deserowych nie pamiętał. Zadbała o nie pani Maria. Wydawało się,
że nikt nie tknie tego poczęstunku, a jednak wszystko zniknęło
szybko, jedynie obie Stefanie nic nie zjadły, ale herbatę wypiły,
bo też obie czuły w ustach gorycz po medykamentach. Steffi dostała
także dwa zastrzyki, pani Stefania tylko jeden.
Siadając do
samochodu Bela powiedział do odprowadzającego go brata, że jest
mała nadzieja na to, by Liam dożył rana. Po odjeździe Beli Edward
usiadł na schodach domu i zapłakał. Nad swoją jedyną córką.
fot. własne
Rozmyślania nad ranem - © Elżbieta Żukrowska
Czas rozwiał mgiełkę mojej miłości,
dlaczego była taka nietrwała?
Tęsknoty znikły, zmienił się koloryt.
I tylko barwa nieba została...
Kwiaty od dawna kupuję sama,
kawę też piję w kuchni samotnie.
Wspomnienie krążą w niewoli myśli,
lecz wszystko teraz smutne, ulotne.
Włosy czas srebrzył przez wszystkie lata,
serce zbierało głębokie blizny.
Było i dobro, ale nietrwałe,
zbladło, rzucone na życia pryzmy.
Okno już nie chce cieszyć nadzieją,
nawet gdy ptaki rankiem śpiewają.
Samotność daje się często we znaki,
a w oczach słone łzy się zbierają.
Choszczno, 4.04.2022 r.
fot. z internetu
Nie wierzysz... - © Elżbieta Żukrowska
Nie wierzysz w przyjście wiosny
a jednak nasłuchujesz
bo może ptaszek zaćwierka
inny mu w górze zawtóruje
I tym śpiewem serdecznym
przegnają wiatry i chłody
a bez wybuchnie nam kwiatem
żonkilem narcyzem młodym
Bratki już po rabatach
mrugają do nas rozkosznie
krokusy w tak pięknych szatach
czekają na ciepły podszept
Choszczno, 31.03.2022 r.
fot. Nina Jakubiszyn
MOI DRODZY CZYTELNICY -
- będzie przerwa w publikowaniu powieści. Może tylko dwa tygodnie, a może aż miesiąc. Piszę ją cały czas, jednak nie tak szybko, jakbym chciała. Zatem bardzo proszę o wyrozumiałość i cierpliwość.
A kwiaty są dla Was.
Cz.39.
Wrzesień 1975 r. W Polsce
Przedwieczorny telefon z Włoch
nie przyniósł żadnych pocieszających wiadomości, chyba że „stan
bez zmian” uznać za w miarę dobrą. Ręce w gipsie, miednica w
usztywniających bandażach, rdzeń kręgowy nie został przerwany,
bo nogi reagują na bodźce. Założono mu gorset usztywniający. Ale
jest cały czas nieprzytomny. Krwiaka w głowie nie można usunąć
operacyjnie. Trzeba mieć nadzieję, że się wchłonie. Pani Rybbing
mówiła chaotycznie, czasem z rozpędu przechodziła na język
szwedzki. Wreszcie się rozpłakała i oddała słuchawkę mężowi.
Ten wprawdzie zapytał nawet, jak się Stefcia czuje, ale dalej mówił
jeszcze bardziej chaotycznie niż żona. Podkreślał, że stan Liama
jest prawie agonalny, że nie ma wielkich nadziei. Chwilami jego głos
przechodził w szept lub w ogóle zanikał. Z tego, co mówił
wynikało, że Stefcia ma przywieźć ze sobą dokumenty konieczne do
zawarcia związku małżeńskiego we Włoszech, przetłumaczone przez
tłumacza przysięgłego na język angielski, szwedzki i włoski.
Może Liamowi wróci przytomność, a wtedy wzięcie ślubu tak go
uraduje, że szybciej wróci do zdrowia. „Skąd ja w Wierzbinie
znajdę tłumaczy przysięgłych? Ślub? Jaki ślub? Panu Rybbingowi
najwyraźniej pomieszało się w głowie!”.
Jednak
następnego dnia Stefcia wstała na tyle rano, by odwieźć ojca do
pracy, a potem sobie zatrzymała samochód na objazd urzędów i
tłumaczy. Zrobi co będzie mogła.
Wypiła z babcią i
panią Marią kawę. Profesor jeszcze spał, bo pisał prawie do rana
(dziś miał wracać do Krakowa na egzaminy poprawkowe).
Przymusiła się do zjedzenia kromki chleba ze szwedzkim masłem i
plasterkiem swojskiego pomidora. Zadzwoniła do Ady oraz Kamila. Ada
podobno coś wczoraj „czuła”, a Kamil zobowiązał Stefcię, by
zadzwoniła do niego z Włoch i podała tamtejsze namiary, bo on
przecież niedługo jedzie ze Stasiem do Rzymu. Może się spotkają.
Może będzie w czymś pomocny. Te rozmowy, a następnie cały szereg
odwiedzin po różnych urzędach nie pozwoliły Stefci rozpaść się
na kawałki. Musiała być przytomna i konkretna, stryja Beli nie
było, a więc załatwianie wszystkiego spadło na nią. Nauczyła
się tak z marszu znajdować właściwe słowa by przekonać
urzędnika, iż „niemożliwe” jest tylko czymś w rodzaju zapadni
w urzędniczej głowie, czarną dziurą. Pytała wprost ile kosztuje
usunięcie słowa „niemożliwe” i – o dziwo – żaden urzędnik
się o to nie obraził. Kładła na biurko banknot o wysokim
nominale, ale tak, by urzędnik to widział i przykrywała go swoją
dłonią. Urzędnikom świeciły się oczy. Cofała swoją dłoń i
dostawała dokumenty w czasie szybszym niż ekspresowo. „To był
czas de-lux-torpeda” - powiedziała później Adzie i Kamilowi.
Zabrakło jedynie dokumentów przetłumaczonych na język szwedzki –
takiego tłumacza przysięgłego Wierzbina nie miała. Babci i ojcu o
ewentualnym ślubie nie powiedziała, bo bała się, że może coś
źle zrozumiała i tylko ośmieszy się przed najbliższymi. Ponadto
stryj Bela, prócz kilku podpisanych in blanco kartek, zabrał ze
sobą jej paszport, a i ten dokument należało przetłumaczyć, ale
już była z tłumaczami umówiona. Kamil obiecał jej namiary na
tłumacza języka szwedzkiego, co oznaczało, że musiała jechać do
Krakowa. Nie miała czasu na płacz i na tonięcie z żalu. „Żdi
mienia, a ja wiernus” - twoja wiara i czekanie mnie ocali – czyż
nie tak mówił wiersz? Nie, nie podda się rozpaczy i zwątpieniu.
A później była wiadomość, że Liam przeszedł jakąś bardzo
ciężką, rozległą operację, jeśli dobrze zrozumiała, to chyba
usunięto mu śledzionę i jeszcze coś operowano, nie mogła się
połapać w medycznym nazewnictwie. I mimo wszystko stan „prawie
agonalny”... Głos załamanej i rozhisteryzowanej matki Liama...
Nie, ona, Stefcia, nie będzie rwać włosów z głowy, bo będzie
dobrze. Musi być dobrze. Jej najcudowniejszy Liam musi wyzdrowieć.
MUSI! Krwiak się cofnie i przestanie uciskać mózg. A wtedy Liam
odzyska przytomność. „Liam, moje kochanie, mój jedyny, Liam!
Wracaj do mnie jak najszybciej! Wracaj, moja miłości!”.
Zaszlochała krótko, boleśnie.
Kamil podał żądane
namiary telefonicznie, ale wymógł na Steffi obietnicę, że go
odwiedzi. Zapewne i tak będzie musiała poczekać na tłumaczenie,
więc będzie miała godzinę lub dwie wolnego czasu. Zapewnił przy
tym lekko żartobliwie, że będzie kawa i kremówki. Jeśli Stefcia
zechce, to zadba też o jej włosy.
- Kamil! A jakie
znaczenie mają teraz włosy?
- Bardzo duże. Stanowią także
o twoim samopoczuciu. Chcesz lecieć do Włoch jak czarownica? Musisz
wyglądać najlepiej, jak to tylko jest możliwe. Zmartwienie,
zmartwieniem, ale gdy Liam wreszcie otworzy oczy, to ma zobaczyć
prześliczną dziewczynę. Swoje marzenie. Swój długi sen. Nie waż
mi się nie dbać o siebie. To jest rozkaz – jak w wojsku! Pamiętaj
o tym.
Takie słowa były jej bardzo potrzebne. Postawiły ją
do pionu – żadnego mazanie się, żadnych łez. „Mój kochany,
czekam na ciebie jak w tym wierszu. Czekam z całych sił!”. Po
przyjeździe do Krakowa i spotkaniu z tłumaczką wpadła w ramiona
Kamila i – przytulona mocno przez niego – rozpłakała się
histerycznie. Po raz pierwszy tak się rozmazała, nie umiała, nie
dała rady nad sobą zapanować. Gładził ją po plecach i szeptał
dobre słowa.
- Przepraszam, przepraszam – zaszeptała i
ona, przyjmując pudełko z chusteczkami higienicznymi. - Nie
chciałam tak płakać, nie chciałam histeryzować. Jesteś pierwszą
osobą, która mnie objęła i przytuliła, i pewnie dlatego tak
bardzo się rozsypałam. Już dobrze, już panuję nad sobą. Już
jest w porządku – mówiła, nadal pochlipując i ocierając twarz.
Ktoś przyniósł kawę i ciastka. Usiedli oboje.
-
Chcesz o tym opowiedzieć? - zapytał Kamil.
- Nie. To nie
ma sensu. Tak samo, jak sam wypadek też nie ma sensu. Strasznie mi
gorzko. Jest mi niewiarygodnie szkoda Liama i zmiata mnie na ziemię
ta całkowita bezradność. Bo nic nie można zrobić. Czekanie nie
jest moją najmocniejszą stroną. Już bym tam chciała być. Jest
we mnie jakaś wiara, że moja obecność, mój dotyk, mogłyby go
uzdrowić. To oczywiście kompletna bzdura. Ale pragnę tam być jak
najszybciej.
- Rozumiem cię i jest mi bardzo przykro. Ale
zjedz ciastko, nie możesz stracić sił. Wiem, że je lubisz. Nie za
mocna ta kawa? A tak w ogóle, to co zamierzasz teraz zrobić?
Stefcia poprawiła się w fotelu i wzięła do ręki widelczyk.
Chwilę obracała go w palcach, zanim odpowiedziała:
- Lecę
do Włoch razem z ojcem i stryjem. Może nas trochę dużo, ale
zależy mi, aby tato był przy mnie. W ostatnich latach zbyt często
byliśmy rozdzieleni. Natomiast stryj zna kilka języków i nie
pozwoli, by nam się stała krzywda. Bywał za granicą wielokrotnie,
jest otrzaskany ze światem, zobaczy to, czego ani ojciec, ani ja
byśmy nie dostrzegli. W zasadzie powinnam lecieć sama, ale żaden z
nich do tego nie dopuści. Nie mówiąc już o babci. No i ten
ewentualny ślub... Aż mam ciarki na plecach...
- A kto ten
ślub wymyślił?
- Pani Rybbing. Kamil, myślisz, że ona
tak poważnie? A jeśli – to czy powinnam...?
Kamil
przeczesał palcami swoje włosy i zapatrzył się w okno.
-
A co stoi na przeszkodzie? Przecież go kochasz – powiedział
sięgając po filiżankę z kawą.
- Sądzisz, że miłość
jest wystarczającą motywacją? Przecież myśmy nie zdążyli się
poznać!
- Boisz się, czy to jest chłopak także na
niepogodę?
- No właśnie...
- Ale z drugiej strony
zrobisz wszystko, aby on wyzdrowiał?
- Całym sercem!
- Powiem ci bardzo brutalnie – w ostateczności są rozwody. Ale
kto wie, jak zadziała na niego zawarcie małżeństwa? A nuż
wpłynie dodatnio na proces zdrowienia. Tak czy tak – on musi być
przytomny. To jest teraz najważniejsze. Tylko z przytomnym możesz
wziąć ślub. Gdybym był na twoim miejscu nie wahałbym się ani
chwili. Może być nawet ślub cywilny w szpitalu. Są konsulaty,
właściwi urzędnicy, czasem załatwienie sprawy sprowadza się do
wysokości wynagrodzenia, ale zapewne i we Włoszech są jakieś
standardy, cenniki i tak dalej.
- Kamil, ja nie potrafię
trzeźwo myśleć. Miotam się w sobie od miłości do jakiegoś
absurdalnego przerażenia. Nie poznaję samej siebie!
Kamil
pogładził jej rękę leżącą na stoliczku. - Ty nie czujesz
wsparcia rodziny – powiedział smutnie.
- Po tamtym
napadzie na mnie czułam się cholernie samotna. Nikt mnie nie
przytulił, nie przygarnął, nie pocieszał, nie mówił, że będzie
dobrze. Przez wszystko musiałam przejść sama. Stryj kupił mi
kapelusik z woalką, abym mogła schować twarz... Tato nie siedział
przy mnie i nie trzymał mnie za rękę. Później wyłożył słoną
kasę na szwedzką klinikę – to fakt. Ale w pewnym sensie i tak mu
się zwróciło, bo ma teraz dobre, nowe auto. A aż takich pieniędzy
to on na mnie nie wyłożył. - Przerwała i zamyśliła się na
moment. - Powiedz mi, dlaczego wszystko ciągle sprowadza się do
pieniędzy? Chciałabym żyć w kraju, gdzie w ogóle pieniądze nie
istnieją.
- A masz pieniądze na tę podróż?
-
Tak. Liam mnie już wcześniej zabezpieczył. Jakby przewidział, że
będę potrzebować większej sumy. Te korale też są od niego.
Przysłał mi na imieniny...
- Czy to nie są przypadkiem
szmaragdy?
- Tak. To szmaragdy. Mój zielony talizman od
Liama.
Wzięła w dwa palce koraliki i uniosła je do ust.
- Bardzo go kocham. Bardzo kocham mego Liama. Czasem muszę to
sobie mówić głośno....
- Steffi, zjedz to ciastko. Za
chwilę zabiorę się osobiście za twoje włosy. Z tego co widzę,
są w całkiem dobrym stanie – powiedział przesypując czarne
pasmo w palcach. - Bałem się, że lato i słońce zrobią większe
zniszczenie... Nałożę odżywkę, a mam taką specjalną dla
ciebie... I podetnę je o dwa centymetry, Tyle wystarczy. Na co
jeszcze oczekuję moja najmilsza klientka? - zakończył z
sympatycznym uśmiechem.
- Chciałabym, abyś nauczył mnie
splatać je w jakiś węzeł nad karkiem. Nie wiem, jak by to miało
wyglądać, ale... Długie włosy czasem mi przeszkadzają, a ze
względu na Liama z całą pewnością ich nie zetnę. Koński ogon
jest trochę za prostacki... Dobry w Polsce, albo gdzieś na plaży.
We Włoszech chciałabym wykazać się większą finezją. Kiedyś
kobiety zaplatały takie koszyczki z warkoczyków na uszach,
pamiętasz? A ja bym chciała takie coś nad karkiem. Ale to może
być dla mnie za trudne...
- Jak zjesz ciastko, to weźmiemy
się do roboty. I wszystkiego cię nauczę. To wcale nie jest trudne,
nawet gdy sama musisz się tak uczesać. Pokażę ci dwie proste
fryzury, a obie – jestem tego pewien – są w zakresie twoich
możliwości. Dziś zmiękczę twoje włosy, aby były bardziej
podatne na samodzielne układanie. A twój ojciec już wie o tym
ewentualnym ślubie? - zapytał z zaskoczenia.
- No właśnie
nie. I nie wiem, czy mam powiedzieć.
- Myślę, że tak.
Niech się oswoi z tą myślą. Może przy okazji sam coś wymyśli?
Steniulka, nie jesteś sama. Pamiętaj o tym. Mimo wszystko masz
rodzinę. I przyjaciół też. No, głowa do góry i uśmiech
proszę!
Cz. 38.
Wrzesień 1975 r. Wierzbina
Telefon w kuchni
dzwonił długo, natarczywie. Profesor Rafalski szykował się już
do wyjazdu z Wierzbiny, zbierał swoje drobiazgi, porządkował
notatki. Pani Stefania i jego żona były na zewnątrz... Edward Żak
oczywiście był w pracy, a Stefcia miała w tym dniu zakończenie
praktyki w tej swojej „budowlance”. Zatem odebrał telefon, choć
zrobił to bardzo niechętnie. Generalnie nie lubił telefonów. A
później aż usiadł ze słuchawką w ręku, wysłuchał dość
długiej przemowy w języku angielskim, po chwili kazał powtórzyć
wiadomość. Zanotował numer telefonu. Zadał kilka pytań. Drżały
mu ręce, w zasadzie cały się trząsł. Poprosił o powtórzenie
wiadomości raz jeszcze i obiecał, że przekaże wszystko Stefci.
Jak najskrupulatniej. Chyba doznał szoku. Nie mógł uwierzyć!
Liam, ukochany narzeczony jego drogiej studentki, był w stanie
agonalnym we włoskiej klinice. Spadł ze schodów wewnątrz budynku.
Schody były jeszcze niezabezpieczone poręczą. Połamana miednica i
ręce. Prawdopodobnie złamany kręgosłup. Rozbita głowa. Stan
agonalny – powtarzał zbielałymi ustami. Stefcia ma przyjechać do
Włoch najszybciej, jak to będzie możliwe. Najlepiej z osobą
towarzyszącą. Może z ojcem. Zawiadomić, kiedy będzie. Na
lotnisku będzie czekał samochód. I jak on ma to przekazać Stefci?
No jak? To taka wiadomość, że nawet żonie i pani Stefani trudno
powiedzieć...
Kobiety wracały przez werandę, bo tam by
podjazd dla wózka inwalidzkiego. Jego żona trzymała na kolanach
koszyczek z jajkami. Słyszał, jak wesoło rozmawiają, śmieją
się. Wystarczyło jedno spojrzenie na profesora, aby babcia Stefania
pojęła, że coś się stało.
- Pozwoliłem sobie odebrać
telefon. Był z Włoch – przepraszająco powiedział Rafalski.
Kiedy już zaczął mówić, jego słowa zmieniły się w potok.
Babcia usiadła przy stole i milczała. Była wstrząśnięta.
- Zrobię herbatę – zaofiarowała się pani Maria. Jej też
trzęsły się ręce. - Biedna Stefcia. Chyba melisa będzie
najodpowiedniejsza...
- Muszę zadzwonić do Beli –
powiedziała babcia Stefania. Była zadziwiająco opanowana. - Może
jeszcze nie wyjechał do tego Mozambiku czy tam Namibii...
Bela natychmiast przyjechał, a Rafalski jeszcze raz zrelacjonował
rozmowę. Babcia Stefcia zadzwoniła do Edwarda, on tez zjawił się
w kilkanaście minut potem. Ze szkoły wrócił Piotrek. Chyba on
najbardziej był poruszony wiadomością – uwielbiał Liama. Jak
powiedzieć o wszystkim Stefci? To był dopiero problem.
-
Ja jej wszystko powiem – zadecydowała babcia, pozornie najbardziej
ze wszystkich opanowana. - Ale obiadu dziś nie będzie. Nie mam do
tego głowy. Jest trochę wczorajszej zupy, dla wszystkich nie
wystarczy. Można otworzyć jakiś słoik z mięsem...
-
Mamo, daj spokój. Komu się chce jeść w takiej chwili! - prychnął
zdenerwowany Edward.
- Wszystkim. Jedzenie wnosi spokój i
pozytywne myślenie. Może jakiś ryż do tego mięsa, bo ręce tak
mi latają, że nie dam rady obrać ziemniaków.
- Mamo,
spokojnie. Skoro tak, to zawołam Halinkę. A ty, Piotrek, przynieś
jakiś słoik z piwnicy. Chodźmy do salonu. Zaraz przyniosę
herbatę. I uspokójmy się. Na nic nie mamy wpływu. Można się
tylko modlić. I czekać – kontynuował Edward. On też już się
wziął w garść. Wiedział, że matka tylko z pozoru jest spokojna.
Zaniósł tacę z herbatą do salonu i poszedł po pracownicę. Kazał
jej przygotować obiad według swojego pomysłu z mięsem ze słoika.
Podkreślił, że ma być i zupa, i ziemniaki i dobra surówka. I
niech nie przychodzi do salony z pytaniami. Niech sama znajdzie w
szafkach to, co będzie potrzebne.
Siedzenie w salonie w
oczekiwaniu na powrót Stefci było jak swoista tortura. Rozmawiali.
Gdybali. Po osiemnastej miał być następny telefon.
-
Jutro z rana muszę jechać do konsulatu po wizy. I odwołać ten
wyjazd do Somali. Do Włoch polecimy we trójkę: ty, Stefcia i ja.
Od razu załatwię bilety na samolot. Mamo, ty będziesz musiała
spakować Stefcię, bo ona na pewno nie będzie miała do tego głowy
– zadecydował Bela. - Lepiej sobie zrób spis na kartce, bo ze dwa
dni potrwa, zanim będą wizy. Nawet moje „chody” nie pomogą.
- A jaka tam jest teraz temperatura? Co mam jej spakować?
- Młody, wysportowany, zręczny mężczyzna... - nie mogła się
powstrzymać pani Maria.
- Cuda też się zdarzają. Trzeba
ufać. Trzeba wierzyć – cicho powiedział profesor.
Piotrek wtulił się w fotel z oczyma pełnymi łez.
Stefcia
wróciła do domu uśmiechnięta, z pięknym bukietem róż. W kuchni
zostawiła siatkę z blaszką po serniku.
- A gdzie babcia?
- zapytała panią Halinkę.
- Jest w salonie.
-
Mamy gości?
- Ja tam nie wiem – odburknęła kobieta znad
garnka, właśnie doprawiała zupę.
- Mogę panią prosić
o wstawienie kwiatów do wody? O, ten wazon będzie odpowiedni.
Tanecznym krokiem weszła do salonu. Po ogólnym „dzień dobry”
podeszła do babci i ją ucałowała.
- Sernik był
przepyszny! Bardzo ci dziękuję. Chwalono cię pod niebiosa! Ale...
co to za zebranie? - zreflektowała się nagle. Nie czekając na
odpowiedź wyjęła z torebki niewielką kryształową miseczkę. -
Zobaczcie, jak mnie pięknie pożegnali. Dostałam też kwiaty... O
co chodzi? Co się stało? Mówcie!
- Steniusiu, może
chodźmy do twego pokoju – powiedziała podnosząc się z fotela
babcia. - Tam porozmawiamy.
- Nie, nie – zatrzepotała
rękoma Stefcia i usiadła na wprost ojca.
Pani Halinka
zapukała do drzwi:
- Już jest obiad. Gdzie podać?
- Zjemy w kuchni, bo po co nosić tyle naczyń – zadecydowała pani
Maria.
- Tato, babciu – mówcie!
- Twój Liam miał
wypadek. Leży w dość ciężkim stanie w szpitalu. Oczywiście we
Włoszech. Pojedziesz do niego – oświadczył spokojnie Edward.
Głos mu się lekko łamał, przeżywał nie tyle nieszczęście
Liama, co bał się o córkę. Są wiadomości, od których można
oszaleć. Wiedział, jak bardzo Stefcia kocha swego narzeczonego.
- Jak ciężki to jest stan? - rzeczowo zapytała Stefcia.
- Powiedziałbym, że... bardzo ciężki – dodał Edward.
- Skąd wiecie?
- Dzwonił ojciec Liama – wtrącił się
profesor. - Ja z nim rozmawiałem. Z młodym jest źle. Ma połamaną
miednicę, ręce, poważny uraz głowy i uszkodzony kręgosłup. Po
osiemnastej pan Rybbing zadzwoni ponownie. Było też coś o
narządach wewnętrznych, ale nie zrozumiałem. Wypadek zdarzył się
dziś rano. Nadal robią Liamowi badania. Po południu będzie
wiadomo coś więcej. Możliwe, że będzie już po jakichś
operacjach. Na razie trudno mówić o rokowaniach.
Stefcia
siedziała wstrząśnięta, nieruchoma, jak martwa. Jej twarz
zmieniła się w twardą maskę. Na chwilę zasłoniła ją dłońmi.
- Chodźmy do kuchni – babcia znów podniosła się z krzesła
i wszyscy poszli w jej ślady.
- Jak to możliwe, że ja nic
nie poczułam? - zdziwiła się Stefcia, wchodząc za innymi do
kuchni. Nie zapytała, jak doszło do wypadku – stan zdrowia Liama
był najważniejszy.
- Jeszcze jedno nakrycie, pani Halinko.
Zje pani z nami – zadecydował Edward.
- I dla pana
Smulczyńskiego. Niech go ktoś zawoła – poprosiła babcia.
Stefcia nie mogła jeść. Już zupa „rosła” jej w ustach. Ale
nakazała sobie jedzenie, bo musi być silna. Jeszcze nie ogarniała
całości, trudno było uwierzyć w ten wypadek. Jej Liam... Jej
słoneczny, ciepły, radosny Liam... Jej szczęście, jej serce, jej
wszystko! Liam – najpiękniejszy ze znanych jej światów. W
ciężkim stanie. Nałożyła sobie garstkę ziemniaków, odrobinę
mięsa i sosu. O surówce całkiem zapomniała, ale pani Halinka
posunęła jej salaterkę. Stefcia gryzła, gryzła, gryzła i nie
mogła przełknąć. W duchu upomniała siebie surowo – nie jest
nikomu potrzebna jako rozmemłana i chlipiąca dziewczyna. To właśnie
jest taki moment, że musi być silna i zdyscyplinowana – dla
Liama. Dla babci i dla ojca. Dla wszystkich najbliższych. Patrzą na
nią i obserwują, gotowi rzucić się na ratunek. Zatrzepotała
powiekami, by rozgonić napływające łzy. Nie będzie płakać. Nie
będzie! Siłując się z sobą zjadła cały obiad. Nikt nie będzie
się nad nią litował. Jest silna. Poradzi sobie. Da radę. Dla
Liama. Jest Żakówną! Ale na razie czuła w sobie pustkę i miała
wrażenie, że rozpada się na milion kawałków... Liam! LIAM!
Chwilę po tym obejmowała ją tak ogromna fala bólu, że zdawało
się, iż zemdleje przy stole.
Po obiedzie poszła do siebie,
by się uspokoić, ochłonąć, popatrzeć na zdjęcia Liama – bo
nie mogła w wyobraźni zobaczyć jego twarzy. Boże – co to ma
znaczyć? W głowie lęgły się tysięczne pytania o stan zdrowia
ukochanego, ale odpowiedzi przecież nie było, bo na tym etapie być
nie mogło. Jedno pytanie było bardziej przygnębiające od
drugiego, niepewność szarpała jej serce. Ze zdjęciami w dłoni
usiadła po turecku na łóżku, a następnie rozłożyła zdjęcia
przed sobą. Patrzyła i przypominała sobie szczęśliwe chwile. Od
czasu do czasu któreś zdjęcia podnosiła bliżej oczu. Liam
roześmiany, z roziskrzonym wzrokiem, a tu tak zawadiacko
uśmiechnięty. Uśmiechnięty, uśmiechnięty, uśmiechnięty! Echo
tłukło się w głowie... Liam. Jej Liam. Miłość życia! Liam!
Bolesny skowyt serca...! LIAM!
Zamiast „co dalej” była
długa niewiadoma. Miała wrażenie, że zapada się w głęboki
mrok, że ogarnia ją przytłaczająca czerń, brakowało jej
powietrza, a klatkę piersiową ściskała boleśnie żelazna
obręcz...
Delikatne pukanie do drzwi i do środka wsunął
się Piotruś. Usiadł obok siostry i objął ją ramionami, trochę
niezdarnie cmoknął w policzek. Patrzył na zdjęcia.
- Taki
fajny facet... Co teraz będzie? - zapytał swoim dawnym, dziecięcym
głosikiem.
- Liam wyzdrowieje i znów będzie wszystko
dobrze.
- Wierzysz w to?
- Tak.
- Bo wiesz,
ja przyszedłem ci powiedzieć o pewnym wierszu. Pani Maria mi go
przeczytała po rosyjsku, a potem przetłumaczyła na polski. To jest
wiersz o czekaniu i o wierze, która ocala. Jeśli będziesz mocno
wierzyła, że Liam wyzdrowieje i do ciebie wróci – to tak się
stanie. Bo wiara ocala. Wiara wszystko może.
- Chyba wiem,
o którym wierszu mówisz: „Żdi mienia, a ja wiernus, tolko oczeń
żdi”, czy tak?
- Tak. To ten wiersz. Wierz, czekaj i ocal
Liama. Będę ci pomagał ze wszystkich sił!
c.d.n.
fot. własne
